Fot. na lic. CC by vulture labs/flickr

Ostatnio przedstawiłem Wam konkretne miejsca najczęściej uwieczniane na zdjęciach. Dzisiejszy ranking jest bardziej ogólny i dotyczy najczęściej fotografowanych miast.

Ta sama ekipa naukowców z Uniwersytetu Cornell, która stworzyła listę najczęściej fotografowanych obiektów na świecie, przygotowała również spis najczęściej fotografowanych miast. Opiera się on na ponad 60 mln fotografii zamieszczonych w serwisie Flickr. Tu również przydały się dane tekstowe i geotagi. Po półrocznych badaniach wyłoniono listę. Co zatem znajduje się w pierwszej piątce?

Jakimi lustrzankami fotografowało się na początku XXI wieku?

5. Los Angeles

Fot. na lic. CC by jondoeforty1/flickr

Miasto Aniołów obejmuje piąte miejsce na liście. Jest to drugie najbardziej zaludnione miasto w Stanach Zjednoczonych. Słynie głównie z Hollywood, więc nie dziwnego, że to właśnie tam migawki otwierają się szczególnie często.

4. Paryż

Fot. na lic. CC by wlappe/flickr

Wracamy na Stary Kontynent do stolicy Francji. Wieża Eiffla, Luwr, Łuk Triumfalny – to dzięki nim stolica nad Sekwaną jest w czołówce listy. Poza tym dzieliła się z Londynem najczęściej fotografowanymi obiektami.

Zobacz największe studia fotograficzne w Polsce

3. San Francisco

Fot. na lic. CC by www.frontendeveloper.com/flickr

Wracamy do Kalifornii. Bardzo często pojawia się również na filmach za sprawą chociażby linowych tramwajów, mostu Golden Gate czy więzienia Alcatraz, które mieści się na jednej z pobliskich wysp. Nic dziwnego, że zajmuje trzecie miejsce w zestawieniu. Jeśli chcecie poczuć się chociaż trochę jak w San Francisco, lećcie do Lizbony, tam również przejedziecie się tramwajem linowym.

2. Londyn

Fot. na lic. CC by Daniel Gorecki/Flickr

To zrozumiałe, że stolica Wielkiej Brytanii znajduje się w TOP 5. W końcu to tam jest najwięcej najczęściej fotografowanych obiektów i miejsc. Ogromne miasto z ogromem zabytków. Londyn to trzecie co do wielkości miasto w Europie. Coraz bardziej przekonuję się, żeby je w końcu zwiedzić!

Największe polskie gigapanoramy [TOP 7]

1. Nowy Jork

Fot. na lic. CC by CJ Isherwood/Flickr

Wycieczkę między kontynentami kończymy w Ameryce Północnej. Nowy Jork jest niejednokrotnie określany jako stolica świata. To najbardziej zaludnione miasto w USA, biznesowe centrum Ameryki Północnej. Wall Street, Manhattan, Statua Wolności – jak nie robić tam zdjęć?

Fuji X-Pro 1 to jedna z najciekawszych fotograficznych nowości tego roku. Aparat ma wejść do sprzedaży w nietypowych zestawie i cenie. 

Aparat trafi na polski rynek 2 kwietnia 2012 r. Zestaw z trzema obiektywami będzie kosztować 14 000 zł. W jego skład mają wejść obiektywy Fujinon XF 18 mm f/2 R, Fujinon XF 35 mm f/1.4 R oraz XF 60 mm f/2.4 R. Fuji pracuje też nad udostępnieniem specjalnej przejściówki, która pozwoli na korzystanie z obiektywów marki Leica. Trochę to dziwne, ale polski przedstawiciel nie podał jeszcze informacji o innych zestawach. Trudno sobie jednak wyobrazić, aby Fuji X-Pro 1 można było kupić tylko z trzema szkłami, szczególnie w Polsce. To po prostu nie przejdzie.

Poznaj Fujifilm X-Pro1 od podszewki [wideo]

Warto przypomnieć, że aparat X-Pro 1 to najnowsze dziecko firmy Fuji. Aparat w stylu retro otrzymał 16,3-megapikselową matrycę X-Trans CMOS o rozmiarze APS-C oraz procesor EXR Pro. Taki zestaw ma pozwolić na pracę z czułością ISO 200 – 6400, rozszerzalną do zakresu 100-25 600, oraz prędkością zdjęć seryjnych na poziomie 6 kl./s. Aparat umożliwia też nagrywanie filmów w jakości Full HD z prędkością 24 kl./s oraz dźwiękiem stereo. Nie zabrakło także wbudowanego hybrydowego wizjera. Piotrek Dopart tak opisywał Fuji X-Pro 1:

Znany z modelu X100 hybrydowy wizjer pozwala na wygodne przełączanie pomiędzy minimalizującym opóźnienie migawki trybem optycznym (o powiększeniu 0,37x lub 0,6x) a gwarantującym dostęp do większej ilości informacji o ustawieniach podglądem cyfrowym (o rozdzielczości 1,4 megapiksela i rozmiarze 0,47 cala). Oczywiście dostępny jest także tryb Live View na 3-calowym ekranie LCD, który oferuje rozdzielczość 1,23 mln punktów.

Firma Fuji udostępniła też film testowy wykonany aparatem Fujifilm X-Pro 1 przez fotografa Wojtka Wojtczaka podczas sesji w Muzeum Kolejnictwa w Warszawie:

Remi Ochlik (źródło: www.emphas.is)

Pochodzący z Francji laureat World Press Photo – Remi Ochlik i dziennikarka Marie Colvin z „Sunday Times” zostali zabici w syryjskim mieście Hims.

World Press Photo 2012 – zobacz najlepsze zdjęcia świata [galeria]

Jak donosi radio Tok FM za „Daily Telegraph”, prowizoryczne centrum prasowe mieszczące się w niewielkim budynku zostało obrócone w ruinę przez rakietę wystrzeloną przez prorządowe wojska. Ochlik i Colvin zginęli podczas ewakuacji – uderzył w nich kolejny pocisk.

W serwisie YouTube pojawiły się nagrania z ruin dziennikarskiej bazy, jednak bardzo prawdopodobne, że szybko znikną one z Sieci. [UWAGA, DRASTYCZNY MATERIAŁ]

Choć sprawa wydaje się oczywista, wątpliwości ma fotograf wojenny Krzysztof Miller, który na łamach serwisu Natemat.pl następująco skomentował informację:

Fotoreporter i dziennikarka zginęli w biurze, więc właściwie tam, gdzie powinni być bezpieczni. To wygląda na egzekucję. Nie wiadomo tylko, kto za tym stoi. Czy partyzanci, którzy chcieli zwrócić w ten sposób uwagę na Syrię i jej problem, czy był to odwet strony rządowej za przekazywanie informacji o sytuacji w kraju zagranicznym mediom.

Remi Ochlik urodził się 1983 roku. Z fotografią związany był na poważnie od początku dorosłego życia – po maturze wyjechał do Paryża, aby studiować fotografię w szkole Icart Photo, jednocześnie pracował w agencji Wostok.

World Press Photo 2012 – dwóch Polaków nagrodzonych

Jego przygoda z fotografią wojenną rozpoczęła się w 2004 roku, gdy jako 20-latek fotografował zamieszki na Haiti po obaleniu prezydenta Jean-Bertranda Aristide. Materiał z wyspy zaowocował zdobyciem Francois Chalais Award for Young Reporters i wyeksponowaniem prac na imprezie Visa pour l’Image International Photojournalism Festival.

W 2005 roku Ochlik założył agencję IP3 PRESS, zaś w kolejnych latach fotografował m.in. wojnę w Demokratycznej Republice Konga (2008), epidemię cholery i wybory na Haiti (2010), a także rewolucje w Tunezji, Egipcie i Libii (2011). Zdjęcia Ochlika publikowały „Le Monde Magazine”, VSD, „Paris Match”, „Time Magazine” i „The Wall Street Journal”.

W chwili śmierci fotoreporter współpracował z „New York Timesem”, zaś szeroki rozgłos zdobył ostatnio dzięki niedawnemu dołączeniu do grona laureatów World Press Photo. Zwycięskie zdjęcie przedstawiało libijskiego rebelianta odpoczywającego przy narodowej fladze, na pobojowisku w mieście Ras Lanouf.

Zwycięskie zdjęcie Ochlika na stronie World Press Photo

Polaroid Z340

Czy marzyło Wam się połączenie aparatu, kamery wideo, drukarki fotograficznej i designu przypominającego faks? W takim razie nie musicie dłużej czekać – oto Polaroid Z340.

Polaroid SC1630 – aparat fotograficzny z telefonem i Androidem [CES 2012]

Model Z340 to kontynuator analogowej tradycji oferowania odbitki zdjęcia już w chwilę po jego wykonaniu, jednak zastosowana w nim technologia jest zdecydowanie nowoczesna. Obraz rejestrowany jest przez 14-megapikselowy sensor CCD formatu 4:3 i wysyłany na kartę SD(HC) lub do wbudowanej pamięci (niestety, tylko 30 MB). Stamtąd można (choć nie trzeba) wydrukować go na specjalnym papierze fotograficznym, używając wbudowanej w korpus drukarki termicznej. Według zapewnień producenta druk trwa niecałą minutę.

Polaroid Z340

Polaroid Z340 pozwala na podstawową obróbkę zdjęć przed wydrukiem, oferując m.in. zmianę kolorystyki, korekcję czerwonych oczu, kadrowanie, zmianę rozmiaru pliku, nadruk daty na zdjęciu, a także filtry fotograficzne czy dodawanie ramek do zdjęć (w tym autorskich, zaimportowanych przez użytkownika do oprogramowania aparatu). Do zestawu dołączone jest także oprogramowanie graficzne, w tym pełna wersja ArcSoft MediaImpression do obróbki i zarządzania multimediami. Przeglądanie i edytowanie fotografii możliwe jest dzięki wbudowanemu, uchylnemu wyświetlaczowi o przekątnej 2,7″.

Nowy Polaroid pozwala również na nagrywanie filmów w jakości HD (1280 x 720) z dźwiękiem. Format ścieżki audio to WAV, zaś samo wideo rejestrowane jest jako standardowe AVI (Motion JPEG).

Polaroid Z340

Użytkownicy nowego aparatu raczej nie przywitają z entuzjazmem wbudowanego obiektywu o stałej ogniskowej 7,5 mm i jasności f/3,25. Jedyny oferowany zoom to cyfrowy o mnożniku 5x. Ostrzenie możliwe jest w trybie normalnym (od 80 cm do nieskończoności) lub makro (10-100 cm).

We Love Instant wskrzesi Polaroida w Polsce? [wywiad]

Rozmiar zdjęcia drukowanego przez aparat to 3 x 4″ (7,62 x 10,08 cm), a zastosowana technologia to termiczny druk bezatramentowy na papierze ZINK Zero Ink. Za pojawianie się obrazu odpowiadają specjalne kryształy barwne (C, M i Y) na zadrukowywanej powierzchni, które nabierają koloru na skutek działania wysokiej temperatury. Tak uzyskane wydruki mają być odporne na rozmazanie, wodę, sól, światło słoneczne, nie ma również konieczności stosowania wkładów drukarskich. W razie potrzeby Polaroid Z340 pozwala również na bezpośrednie podłączenie drukarki zewnętrznej.

Papier ZINK Zero Ink kompatybilny z Polaroid Z340

Za zasilanie aparatu odpowiada akumulator Li-Poly (litowo-polimerowy) o pojemności 950 mAh, producent nie zdradza jednak, na jak długo wystarczy pojedyncze ładowanie.

Sugerowana cena detaliczna Polaroida Z340 to niecałe 1200 zł, a za 30 arkuszy papieru do aparatu trzeba będzie zapłacić 85 złotych. Aparat jest objęty 24-miesięczną gwarancją.

Polaroid Z340

Na rynek niebawem trafi nowa, trzecia już wersja nadajnika radiowego PocketWizard Plus. Urządzenie zostało przeprojektowane i oferuje nowe, przydatne możliwości, w tym większy zasięg.

Ściągamy lampę z sanek, czyli studio na lampach systemowych [poradnik cz. II]

PocketWizard Plus III to zupełnie nowe urządzenie. Już na początku widać, że nadanik został obrócony o 90 stopni w porównaniu z poprzednikiem. Zmienił się też układ przycisków.

Plus III oferuje 32 kanały pracy z możliwością podziału na 4 niezależne grupy w obrębie jednego kanału. Nowy nadajnik umożliwia zdalne wyzwalanie wybranych lamp i aparatów z odległości nawet 500 m.

Producent podkreśla, że projektantom udało się poprawić skuteczność nadajników, dzięki wprowadzeniu trybu LongRange – dwukrotnie wzmacniającego sygnał, oraz wbudowanej funkcji RepeaterMode, która pozwala na przekazywanie sygnału między kolejnymi urządzeniami.

Syl Arena „Siła Fleszy” – niezbędnik strobisty [recenzja książki]

Urządzenie otrzymało 2,5-calowy podświetlany wyświetlacz LCD, który informuje między innymi o używanym kanale, trybie pracy i stanie baterii. Nadajnik jest zasilany dwoma bateriami AA, a jego maksymalny czas pracy ma wynosić 50 godzin. Ważące 120 g (z bateriami) urządzenie jest w stanie pracować w temperaturach od -15 do +50 st. C i zostało wyposażone w gniazdo miniUSB, przez które może być dodatkowo zasilane.

PocketWizard Plus III umożliwia synchronizację z migawkami szczelinowymi do 1/250 s i centralnymi do 1/500 s oraz pracę ze zdjęciami seryjnymi do 14,5 kl./s.

Nadajnik radiowy Plus III jest w pełni kompatybilny ze wszystkimi wyprodukowanymi kiedykolwiek nadajnikami PocketWizard, jak również ze światłomierzami Sekonic, lampami Profoto, Elinchrome, Bowens czy Dynalite, wyposażonymi we wbudowane odbiorniki PocketWizard. PocketWizard Plus III ma trafić na półki sklepowe w połowie marca w sugerowanej cenie 559 zł.  Więcej informacji znajdziecie na stronie producenta.

Canon PowerShot G1 X – pierwsze zdjęcia

Nowe PocketWizardy trafiły już w ręce pierwszych testerów. Jednym z nich jest David Hobby, prowadzący znany blog Strobist.com. Ciekawy film udostępnił też Joe McNally:

Czy łatwo jest rozpoznać "tygodniowego profesjonalistę"?

Czy komputerowca lubiącego fotografować „urocze zwierzęta” i nieznającego podstawowej terminologii można wyszkolić w tydzień, aby mógł udawać profesjonalistę? Kai Wong z serwisu DigitalRev postanowił to sprawdzić.

Eksperyment przeprowadzony przez załogę DR był bardzo prosty. Do współpracy zaproszono specjalistę ds. IT – Kwana, którego związki z fotografią ograniczały się jedynie do okazjonalnego strzelania małpką. Kwan został następnie poinstruowany w kwestii obsługi aparatu, podstawowych pojęć, a także oddano do jego dyspozycji studio fotograficzne i modelkę.

Jak ludzie patrzą na fotografa? Najlepsze memy Internetu

Zadanie Kwana było proste w założeniach: po tygodniu od rozpoczęcia szkolenia bohater miał wziąć udział w sesji fotograficznej wraz z drugim, tym razem profesjonalnym fotografem, a zdjęcia obu miały być porównane i ocenione przez Erika Wonga – jednego z najlepszych hongkońskich fotografów reklamowych.

Efekty eksperymentu? Porażka. Kwan nie był w stanie zapamiętać wszystkich zasad dobrego fotografowania i niezbędnych terminów, a jego zdjęcia pozwoliły na błyskawiczne zdemaskowanie. Eric Wong zwrócił uwagę przede wszystkim na kompozycję i proste błędy, m.in. w zakresie poprawnego ostrzenia.

Można by długo dyskutować na temat kompetencji dydaktycznych Kaia czy kwestii odpowiedniego zmotywowania Kwana do pracy nad warsztatem, jednak poza tym materiał idealnie ilustruje trafność tzw. Zasady Pareto, zwanej również Zasadą 80/20. Według tej teorii za 20% efektów odpowiada 80% poniesionych nakładów czasowych i/lub materialnych.

Strzelając stock, uważaj na… meble

Innymi słowy, na 100% nakładów niezbędnych do perfekcyjnego opanowania danej dziedziny – w tym przypadku fotografii – wystarczy 20%, aby poznać podstawy. Pozostałe 80% jest więc różnicą pomiędzy profesjonalizmem a amatorstwem oraz pomiędzy wystarczającym a perfekcyjnym opanowaniem teorii i praktyki. Warto zatem pamiętać i o wynikach eksperymentu, i o Zasadzie Pareto następnym razem, gdy usłyszymy od nowo poznanej osoby, że też by chciała mieć tak łatwą pracę. (;

Fot. Rafał Miętka / www.portretowo.blogspot.com

Radzieckich aparatów było sporo – produkowano zarówno ogromne miechowce,  Polaroidy, jak i zgrabne aparaty na błonę małoobrazkową. Chciałbym przybliżyć ostatnią grupę – historię tych aparatów, które miały niebagatelny wpływ na rozpowszechnienie się formatu 24 x 36 mm w krajach będących pod wpływem byłego Związku Radzieckiego, a więc i u nas, w Polsce.  W pierwszej kolejności przedstawiam markę, od której to wszystko się zaczęło.

FED

Plany stworzenia aparatu na błonę 35 mm zrodziły się w czasie trwania rewolucji. Stwierdzono, że aby kraj więcej produkował, niż importował, trzeba działać. Na topie wówczas plasował się mały aparat Oskara Barnacka, zwący się Leica. Kierując się swą ideologią działacze czeki – rewolucjoniści, postanowili, że zamiast importować do kraju kolejne aparaty – stworzą własną Sowiecką Leicę. Tym sposobem w 1932 roku utworzono pierwsze trzy prototypy aparatu FED. Były one dokładną kopią aparatu Leica A. Skopiowano wówczas nie tylko obiektyw, ale i nawet zewnętrzny dalmierz.

Rosjanie nie wiedzieli jeszcze, że tego samego roku wyszła nowsza Leica II z wbudowanym dalmierzem, ale i to nadrobiono i wkrótce pojawiły się pierwsze FED-y oparte na tym modelu. Produkcja wymagała zastosowania całkowicie nowych technik, gdyż tak skomplikowany sprzęt, składający się z 300 części, potrzebował precyzyjnych urządzeń do jego wykonywania. Mimo tych trudności w 1934 roku rozpoczęto produkcję aparatu w zakładach Trudkomuna w Charkowie. Były to zakłady imienia znanego czekisty – Feliksa Edmundowicza Dzierżyńskiego, od którego to wywodziła się nazwa aparatu: FED.

Tak wyglądają 2 najdroższe aparaty świata

FED 1

fot. Latente / Flickr CC

Jak już wspomniałem, pierwszy FED oparty był na aparacie Leica II. Na tle oryginału wyróżniał się popychaczem dalmierza znajdującym się zaraz pod obiektywem, a także wszelkimi napisami marki m.in. na górze aparatu czy na obiektywie. Napisy te zmieniały się jednak wraz ze zmianami właścicieli fabryki. Aparat wyposażono w zakres czasów od 1/20 do 1/500 s (a także 1/1000 w specjalnej odmianie), dzięki czemu oferował szeroki wachlarz możliwości.

Początkowo jedynym ograniczeniem był brak dostępnych akcesoriów. Mimo iż aparat miał gwint mocowania obiektywów M39, nie oferowano do niego nic oprócz standardowego obiektywu: FED 3,5/50. Zmieniło się to dopiero w 1937 roku, kiedy to pojawiły się pierwsze akcesoria do aparatu m.in. światłomierze, samowyzwalacze, a także 4 nowe obiektywy. FED dziedzicząc po oryginale zwartą konstrukcję z chowanym standardowym obiektywem, szybko podbił nie tylko amatorskie serca, ale i stał się częstym narzędziem pracy w rękach fotoreporterów. Z tego powodu, aż do zakończenia produkcji w 1955 roku, wyprodukowano ok. 700 tys. sztuk pierwszego FED-a.

FED 2

Fot. Rafał Miętka / www.portretowo.blogspot.com

W 1955 roku, po ponad 20 latach produkcji pierwszego modelu, przyszedł czas, by zastąpić go nową, bardziej ergonomiczną konstrukcją. Nowy FED miał nowocześniejszą autorską obudowę, która na tle poprzednika wyróżniała się połączonym wizjerem z dalmierzem. Ponadto wyposażono go  w zdejmowaną tylną ściankę, co znacznie usprawniało wymianę filmu, która w poprzedniku sprawiała wiele problemów. FED 2 oprócz wbudowanego gniazda synchronizacji z lampami błyskowymi miał unowocześniony, lecz węższy zakres czasów: od 1/25 po 1/500 s, które później zastąpiono bardziej logicznym ciągiem od 1/30 do 1/500, zgadzającym się z ciągiem wartości przysłon. Ułatwiło to nastawianie parametrów. Pomyślano także o ludziach noszących okulary – wizjer wyposażono w nastaw dioptrii dla oka.

Model zmieniał się wraz z latami – początkowo oferowano go z obiektywem identycznym jak u poprzednika, później jednak zastąpiono go jaśniejszym szkłem Industar 2,8/52, a z czasem do aparatu dodano wbudowany samowyzwalacz. Powstała także uboższa wersja aparatu o nazwie Zarja, która nie była wyposażona w dalmierz. FED-a 2 produkowano do 1970 roku, mimo iż od 9 lat miał już swoich następców – FED-a 3, a także od 6 lat FED-a 4.

FED 3

Fot. Rafał Miętka / www.portretowo.blogspot.com

Produkowany od 1961 roku aparat wyróżniał się nie tylko obudową, która zmieniała się nawet w trakcie produkcji modelu, ale i zastosowaną migawką. Miała ona znacznie szerszy zakres czasów ekspozycji – od 1 s do 1/500 s. By lepiej korzystało się z aparatu, wprowadzono także wygodniejszą dźwignię naciągu migawki (we wszystkich modelach była ona sprzężona z przesuwem filmu) – wajchę zamiast pokrętła. Zmieniono także sposób ustawiania dioptrii dla oka. Dźwignię blisko pokrętła zwijania powrotnego filmu zastąpiono pokrętłem wokół wizjera, o mniejszej podatności na przypadkowe przestawienie.

Aparat oferowano nie tylko na rodzimym rynku, ale także m.in. w Niemczech pod nazwą Revue-3. Produkcja trzeciej generacji zakończyła się w 1980 roku, a więc również krzyżowała się z następcami. Wyprodukowano ponad 2 miliony egzemplarzy tego modelu.

FED 4

Fot. Rafał Miętka / www.portretowo.blogspot.com

Po raz kolejny nowa obudowa, tym razem podobne możliwości. Zewnętrznie, na niekorzyść, aparat stał się jeszcze wyższy niż poprzednik, a więc z modelu na model tendencja do zwiększania wymiarów obudowy utrzymywała się. Jedyną techniczną różnicą w aparacie FED 4 był zamontowany światłomierz selenowy, dzięki czemu nie trzeba było już nosić zewnętrznych mierników. U góry aparatu znajdowała się skala światłomierza, na której należało zrównać ze sobą dwa wskaźniki, by móc odczytać czas ekspozycji zależny od ustawionego ISO (wtedy zwało się to ASA), a także przysłony. Wbudowany światłomierz wpłynął niekorzystnie na sposób zwijania powrotnego filmu – jego pokrętło usytuowano na boku aparatu. Na tym kończyły się różnice między FED-em 4 a jego poprzednikiem. Model produkowano w latach 1964-1971 i powstało go ok. 600 tys. sztuk.

FED 5

Fot. Rafał Miętka / www.portretowo.blogspot.com

W FED-zie 5 wprowadzono głównie kosmetyczne zmiany względem poprzednika. Zakryto licznik klatek, ułatwiono odczyt wskazań światłomierza i ujednolicono okno czujnika światłomierza z oknem wizjera/dalmierza. Technicznie poprawiono niedogodność w sposobie zwijania filmu, teraz można było to robić za pomocą wysuwanego pokrętła, dodano także złącze elektryczne w stopce lampy błyskowej, by wspierało nowsze typy lamp. Oprócz tego licznik klatek zerował się sam po otwarciu tylnej klapki. FED-a 5 produkowano także w uboższych wersjach: 5C nie miał zmiany dioptrii dla oka, a 5B światłomierza.

Fot. Rafał Miętka / www.portretowo.blogspot.com

Aparaty oferowano z tym samym obiektywem, jednak całym w czerni i ze szkłem z dodatkiem radioaktywnego lantanu, co poprawiało jakość światła trafiającego na film. Stąd dopisek L w nazwie. Aparaty te produkowano od 1975 do 1990 roku.

Start, Druh, Fenix, czyli historia aparatów fotograficznych Made in Poland

Jak widać, wszystkie te modele charakteryzowały się podobną, zaokrągloną konstrukcją, pierwotnie wywodzącą się od aparatu Leica. Oprócz nich pod nazwą FED produkowano także nowocześniejsze i mniejsze, lecz często słabsze technicznie konstrukcje, m.in. FED Mikron, FED 50 czy FED Stereo, który miał dwa obiektywy, więc można nim było wykonywać zdjęcia w technice stereoskopowej. Żaden z nich nie cieszył się taką popularnością jak aparaty, które przedstawiłem.

FED przyczynił się do rozpowszechnienia formatu małoobrazkowego w dawnym Związku Radzieckim. Pod jego wpływem powstały najważniejsze marki fotograficzne w ZSRR, m.in. Zorki, które opiszę w następnym artykule.

]]> http://fotoblogia.pl/2012/02/20/historia-radzieckich-aparatow-maloobrazkowych-cz-1-fed/feed/rss2 13 http://fotoblogia.pl/2012/02/20/23-minuty-gwiazd-zorz-i-pieknej-muzyki-time-lapse-wideo?utm_source=RSS&utm_medium=RSS&utm_campaign=RSS-Wpisy http://fotoblogia.pl/2012/02/20/23-minuty-gwiazd-zorz-i-pieknej-muzyki-time-lapse-wideo#comments Mon, 20 Feb 2012 09:25:25 +0000 Piotr Dopart http://fotoblogia.pl/?p=52693

Niesamowity materiał z Dakotalapse.com

Oto nie lada gratka dla miłośników świetnych zdjęć i melancholijnej muzyki – 23-minutowy film poklatkowy złożony z zapierających dech w piersiach obrazów zórz polarnych oraz gwiaździstego nieba. Jako podkładu użyto specjalnie skomponowanego utworu napisanego przez autora ścieżek dźwiękowych m.in. do serialu „Battlestar Galactica” i „The Walking Dead”. To trzeba zobaczyć (i usłyszeć)!

Poniższe dziełko zostało zmontowane przez załogę serwisu Dakotalapse.com i łączy widoki ustrzelone w wielu lokalizacjach na terenie Stanów Zjednoczonych.

Fotografie, z których zmontowano film, wykonywano w formacie RAW przy ISO 1600 do 6400 w trzysekundowych odstępach na 15-30-sekundowych czasach naświetlania w zależności od sceny. Użyty sprzęt to m.in. dwie lustrzanki – Canony 5D Mark II i 60D – ze szkłami Canon 16-35 mm i Tokina 11-16 mm na przysłonach 2,8.

Time-lapse z iPada 2? To możliwe!

Fenomeny widoczne na nagraniu to meteory, zorze nad Dakotą Południową i Wisconsin, a także obrazy z Arches National Park w Utah i Canyon of the Ancients w Colorado.

Za podkład muzyczny odpowiada wspomniany już Bear McCreary, kompozytor ścieżek do znanych seriali telewizyjnych, wykorzystano także kilka utworów Simona Wilkinsona.

Poniższa wklejka z Vimeo obejmuje 4-minutową wersję demonstracyjną, jednak chętni mogą obejrzeć pełny klip na stronie internetowej autorów – dakotalapse.com. Smacznego!

Canon 5D Mark III - ciągle czekamy

Po fali głośnych premier aparatów firmy Nikon miłośnicy systemu Canona z pewnością przestępują z nogi na nogę w oczekiwaniu na kontynuatora linii 5D. Oto garść niepotwierdzonych informacji, udostępnionych do tej pory przez serwis Canon Rumors.

Canon 5D Mark III – mniej megapikseli niż Nikon?

Chyba najciekawszą plotką do tej pory była informacja, że linia 5D zostanie podzielona na dwie edycje. Jak spekuluje CR, Canon może poczuć przymus szybkiej reakcji na ruchy bezpośredniej konkurencji i ruszyć z modelem 5DX już niedługo.

Z niepotwierdzonych informacji wynika, że Canon 5DX będzie wyposażony w 45-megapikselowy sensor i 61-punktowy system autofokusu wsparte dedykowanym procesorem DIGIC 4. Wciąż pozostaje otwarte pytanie, czy AF zostanie „pożyczony” z modelu 1D MkIV, czy też z Canona 1DX – według pogłosek obie wersje są prawdopodobne.

Podzespoły sprzętu sparowane z prockiem DIGIC 5 (nie wiadomo, czy nie 5+) mają pozwalać na prędkość zdjęć seryjnych rzędu 3,4 fps. Zakresy ISO sięgałyby wartości 100-6400 (50-12 800 po stosownych podbiciach).

CR informował na początku lutego, że Canon 5DX może ujrzeć światło dzienne już 28 lutego, a wraz z nim ujawnione zostaną trzy nowe szkła. Aparat do sprzedaży trafiłby w kwietniu – w sam raz na sezon ślubny – a jego koszt wyniósłby 2700 dolarów (ok. 8500 zł). Sęk w tym, że 3 obiektywy pojawiły się już 7 lutego i jakoś nie jestem przekonany do podejrzeń o tak duże poszerzenie przez Canona swej oferty.

Trzy nowe obiektywy Canona do reportażu i krajobrazów

Sama informacja o dacie premiery też powinna być traktowana ze sporą rezerwą. CR donosił 3 dni temu, że w Anglii kręcone są reklamy jednego z nowych modeli Canona. Jeśli jest to w istocie 5DX, to studio musiałoby bardzo spiąć się w kwestii produkcji klipów, aby wyrobić się na domniemane ujawnienie lustrzanki prasie. Na 5D Mark III z drugiej strony mieliby nieco więcej czasu, gdyż jej wyplotkowane wprowadzenie na półki sklepowe ma przypaść na październik tego roku.

Co zaś do modelu Canon 5D Mark III: CR donosi o sensorze 22 MPix i 61-punktowym systemie AF opartym na 1DX, prędkości zdjęć seryjnych na poziomie 6,9 fps oraz zakresach ISO 100-25 600 i 50-51 200 (po podbiciu). Dwuprocesorowy (DIGIC 5+ i DIGIC 4 dla AF) 5D MkIII zapewniać ma „najlepszą jakość wideo spośród lustrzanek EOS” – choć to ostatnie nie powinno być niespodzianką dla nikogo.

Spodziewać się można również ujawnienia przez Canona nowego Speedlite’a o nieznanej jeszcze liczbie przewodniej, jednak gwarantującego m.in. możliwość komunikacji radiowej. Nowy model stanowić ma bezpośrednią kontynuację dla oznaczonego numerem 580.

Ostatnia wersja nieoficjalnego cennika przewiduje ceny nowych 5D na poziomie ok. 3000 dolarów, czyli ok. 9,5 tysiąca zł.

DeviantART i Fotolia łączą siły. W banku zdjęć Fotolia dostępnych jest ok. 3 000 obrazów stworzonych przez społeczność DeviantART.

Kolekcja zdjęć oferuje artystyczne obrazy stockowe przeznaczone do wykorzystania komercyjnego. Dostępne są prace z różnych kategorii,  udostępnione przez fotografów z ponad 50 krajów. Nad wyborem czuwała grupa zawodowych fotoedytorów. Zdjęcia z deviantART mogą być przeglądane i pobierane przez użytkowników banku zdjęć w pojedynczych pobraniach lub w ramach abonamentu w standardowych cenach Fotolia.

Zdjęcia w zdjęciu – zobacz niesamowity świat kreowany fotografiami [galeria 960px]

Serwis DeviantART to chyba najbardziej popularne miejsce do dzielenia się swoimi pracami wśród entuzjastów sztuki i artystów. DeviantART zawiera ok. 200 milionów prac artystycznych i jego statystyki są nie mniej imponujące – serwis ma ponad 2,2 miliarda obejrzanych stron miesięcznie. Codziennie pojawia się tam ok. 1,5 miliona komentarzy wymienianych między 18 milionami użytkowników.

Fot. Philippe Ramette

Nie próbujcie doszukiwać się w powyższym zdjęciu zręcznej ręki grafika komputerowego. To niesamowite ujęcie powstało bez użycia żadnych modyfikacji i sztuczek fotograficznych – to normalne zdjęcie jak każde inne. Jak wygląda życie człowieka, którego nie obowiązują prawa fizyki?

Co w zeszłym tygodniu znaleziono na amerykańskich lotniskach?

Żeby zrobić rewelacyjne zdjęcie, czasami potrzeba dobrego sprzętu i odpowiedniego materiału, jak w przypadku najlepszych prac z konkursu Nikon Small World. Czasami po prostu trzeba mieć odrobinę szczęścia i aparat pod ręką we właściwiej chwili, tak jak pewien fotograf z Florydy. Philippe Ramette do osiągnięcia efektu, który widzicie na zamieszczonych zdjęciach, wykorzystał jednak zwykły aparat oraz własny talent i umiejętności.

Fot. Philippe Ramette

Francuski artysta lubi robić autoportrety w surrealistycznych, przeczących grawitacji pozach. Tajemnica tkwi w specjalnie budowanych platformach i uchwytach (Philippe jest również rzeźbiarzem), które pozwalają mu przyjąć odpowiednią pozę. Zupełnie jak w przypadku sztuczki z lewitującym Hindusem.

Wiecie, co to takiego?

Więcej prac Philippe’a Ramette’a znajdziecie w poniższej galerii, a także na jego stronie internetowej.

© DURIS Guillaume - Fotolia.com

Rozpoczynamy okres testowy nowego forum Fotoblogia.pl – miejsca przygotowywanego specjalnie dla Was. Co zrobić, aby mieć do niego dostęp? 

Chcemy, aby forum Fotoblogia.pl było miejscem, gdzie będziecie mogli zadawać pytania odnośnie do poradników i testów, proponować tematy, ale przede wszystkim rozmawiać, rozwiązywać problemy i dzielić się opiniami. Nie narzucamy Wam sztywnych kategorii – powstaną one z czasem i z Waszym udziałem.

Zapraszamy naszych Czytelników do wspólnego udziału w beta-testach nowego forum. Jeśli chcecie mieć do niego dostęp, to napiszcie do nas maila z tytułem wiadomości „Forum Fotoblogia.pl – testy” na adres redakcja@fotoblogia.pl.

Kodak poszkodowany, Apple i HTC w sądzie (fot. Cult of Mac)

Ostatnio informowaliśmy o upadającym Kodaku i jego ostatnim tchnieniu, jakim było pozwanie największych producentów smartfonów, łącznie z Apple’em. Dziś okazuje się, że w nagrodę gigant z Cupertino chce pozwać specjalistów od aparatów i właśnie stara się o pozwolenie na ten ruch.

Kodak, niegdyś gigant w dziedzinie aparatów fotograficznych, aktualnie bankrutuje. Jako ostatnie tchnienie umierającego można potraktować pozew skierowany przeciw Apple’owi i HTC o naruszanie patentów dotyczących organizacji i przekazywania zdjęć.

Kodak nowym graczem w wojnie patentowej

Firma Cooka zwróciła się do ITC o niekontynuowanie tej sprawy ze względu na nieuniknioną upadłość Kodaka i jego plan sprzedaży działu odpowiedzialnego za aparaty fotograficzne oraz związane z nim patenty.

Odpowiedź była szybka i celna. W oświadczeniu Kodak stwierdza, że Apple nie powinien wykorzystywać zaistniałej sytuacji finansowej firmy do odwrócenia uwagi od naruszeń, jakich się dopuścił. ITC ogłosiło, że podejmie decyzję przed 26 lutego.

Ile gotówki chciała Motorola wyciągnąć od Apple’a?

Teraz gigant z Cupertino zwrócił się do amerykańskiego sądu upadłościowego o pozwolenie na pozwanie Kodaka za naruszenie patentów dotyczących aparatów cyfrowych i drukarek. Jeżeli decyzja będzie pozytywna, Apple może wnieść o zablokowanie sporej części hardware’u, na którym Kodak opiera swoje plany na przyszłość już po zamknięciu działu fotograficznego.

iStopMotion

Pomysł z wykorzystaniem tabletu jako monitora podglądu podczas wykonywania zdjęć lub kręcenia wideo wydaje się zbyt standardowy? W takim razie być może pewna aplikacja dla iPada 2 bardziej przypadnie Wam do gustu. Poznajcie iStopMotion.

Jak sama nazwa wskazuje, oprogramowanie służy do tworzenia pełnoprawnych nagrań typu time-lapse, czyli wideo poklatkowych. Producent, Boinx Software, wyposażył je w funkcje pozwalające zaprogramować iPada 2, aby w określonych interwałach czasowych wykonywał zdjęcia , które następnie można poskładać w jednolity film.

Darmowa aplikacja Nikon iP-PJ dla użytkowników urządzeń Apple

Inne oferowane przez iStopMotion opcje to możliwość zachowania manualnej kontroli nad ostrością i ekspozycją, a także przeglądania zarejestrowanego materiału na bieżąco. Dodatkowa, darmowa aplikacja iStopMotion Remote Camera pozwoli na sterowanie fotografującym tabletem za pomocą urządzeń typu iPhone 4/4S, iPod touch 4G lub innego iPada 2 przez WiFi.

Zmontowane klipy można natychmiast przesłać mailem, wyeksportować do serwisu YouTube lub przesłać do pełnowymiarowego komputera celem dalszej obróbki materiału.

iStopMotion wypluwa obrazy formatu PNG w rozdzielczościach od 426 x 240 do 1280 x 720 pikseli, z prędkością od 1-30 fps. Przerobić je można na nagranie kodowane w H.264. Efekty wyglądają o tak:

Wymagania, które trzeba spełnić, aby pobawić się aplikacją, to posiadanie iPada 2 (choć podobno da się ją zainstalować na urządzeniach pierwszej generacji) i systemu iOS 5.0, a także 10 dolarów na jej zakup w Apple AppStore – obecna cena, 5 dolarów, jest stawką promocyjną.

© Giordano Aita - Fotolia.com

Często chcemy podzielić się naszymi zdjęciami w Sieci. Oczywiście istnieją takie serwisy jak Flickr czy Facebook, niemniej jednak jeśli ktoś chce umieścić fotografie na stronie internetowej, pojawia się problem. Dziś pokazuję Wam, jak go rozwiązać.

Kinografiki, czyli jak tchnąć życie w zdjęcia – aktualizacja [wideoporadnik]

W Internecie jest mnóstwo skryptów galerii, ale jednym z najprostszych sposobów jest zrobienie jej z poziomu Photoshopa. W zależności od wersji plugin może być już zainstalowany lub dopiero trzeba go doinstalować. Pod tymi linkami są wersje na Maca i Windowsa. W tym wypadku należy również otworzyć Photoshopa w trybie 32-bitowym, o czym mówiłem w poprzednim poradniku o kinografikach. Co prawda style galerii nie są najwyższych lotów, ale z pewnością ułatwi to pokazywanie zdjęć w Internecie, a przede wszystkim jest proste. Zresztą, zobaczcie sami!

__________

Jakub Kaźmierczyk - fotograf, student, bloger – tak w trzech słowach mogę opisać swoją osobę. Fotografia to moja pasja i sposób na życie. Pozwala mi oderwać się od wszystkiego i daje znakomitą możliwość wyrażenia własnego JA. Zajmuję się głównie fotografią produktową, krajobrazową, wnętrz oraz portretową. Staram się udowadniać, że droga do dobrych zdjęć jest prosta, tylko trzeba ją znaleźć. W moich wpisach, jak również na mojej stronie pokazuję, jak ją znaleźć. www.blog.jakubkazmierczyk.pl

__________

Czy bezlusterkowce zastąpią lustrzanki? © KB

Według najnowszego raportu nieco ponad 20% klientów w Europie, wybierając aparat z wymienną optyką, sięga po bezlusterkowca. Wbrew opinii wielu ich sprzedaż błyskawicznie rośnie, w Japonii sięgając nawet 50% swojej kategorii rynku. 

Świat bez lustrzanek?

Ponad 2 lata temu mówiłem, że klasyczne lustrzanki cyfrowe znikną z rynku za 10 lat. Teraz wiem, że się myliłem. To stanie się o wiele szybciej – powiedział prezes Olympus Polska Krzysztof Trześniowski,  rozpoczynając prezentację nowego flagowego bezlusterkowca Olympus OM-D.

Przedstawiciele firmy Olympus pokazywali wtedy slajdy z poufnymi danymi dotyczącymi sprzedaży aparatów bez lustra na świecie. Nie wiem, czy to ten sam raport, ale 9 lutego CIPA, czyli stowarzyszenie  badające rozwój technologiczny aparatów, rozpoczęło raportowanie statystyk dotyczących sprzedaży bezlusterkowców.

Sony SLT-A77 – szybciej, więcej, lepiej? [wideotest]

Do tej pory instytucja ta podawała dane sprzedaży w kategorii Single Lens Reflex, czyli po prostu lustrzanki jednoobiektywowe. Teraz stworzono nową kategorię Non-reflex, czyli różnego rodzaju aparaty bez lustra, w dużej części nazywane bezlusterkowcami (EVIL, SCS itp.). W raporcie dostępne są dane dotyczące sprzedaży takich aparatów od połowy 2011 roku, a od 2012 roku będą udostępniane raporty miesięczne.

Olympus OM-D - piękny przykład nowego bezlusterkowca © KB

Nie jest wielkim zaskoczeniem, że bezlusterkowce są najbardziej popularne w Japonii, gdzie od października do grudnia 2011 r. sprzedano ich mniej więcej tyle samo, co tradycyjnych lustrzanek cyfrowych. Na drugim miejscu znalazła się Azja z Japonią, gdzie 30% sprzedanych aparatów z wymiennymi obiektywami to bezlusterkowce. Tuż za nimi uplasowała się Ameryka oraz Europa z nieco ponad 20-procentowym udziałem w sprzedaży.

Warto tu jednak zauważyć, że ogólnie patrząc, wszędzie na świecie zauważalny jest bardzo szybki wzrost udziału sprzedaży aparatów bez lustra. Dla przykładu, w okresie od lipca do września 2011 roku w Japonii 42% sprzedawanych aparatów z wymienną optyką to bezlusterkowce. W całej Azji było to 22%, w Europie 17%, a w Ameryce tylko 13%. Jeśli takie tempo utrzyma się, słowa prezesa Olympus Polska mogą się naprawdę spełnić szybciej, niż nam się wydaje. Pełen raport możecie przeczytać TUTAJ.

Canon PowerShot G1 X – pierwsze zdjęcia

Dobry marketing, złe kataklizmy

Skąd bierze się tak duży wzrost? Czynników jest wiele. Nie jest tajemnicą, że ubiegłoroczne kataklizmy (powodzie w Tajlandii oraz trzęsienie ziemi w Japonii) miały duży wpływ na ograniczenie produkcji lustrzanek niektórych producentów – głównie Nikona i Sony. W niektórych sklepach w Polsce jasno powiedziano, że nowych dostaw lustrzanek nie będzie do końca marca. Ta nieciekawa sytuacja zbiegła się w czasie z premierą bezlusterkowców z serii Nikon 1.

Nawet w Polsce producent położył wielki nacisk na promocję swoich nowych aparatów z wymienną optyką. Przypuszczam, że tak szybki wzrost sprzedaży aparatów typu CSC ma spory związek z kampanią Nikona, szczególnie w USA, gdzie promocja Nikonów z serii 1 jest najbardziej intensywna, a ludzie są bardzo przywiązani do marek. Zainteresowanie aparatami było w tamtym czasie cały czas duże, zatem kiedy brakowało lustrzanek, to pewnie spora grupa osób zdecydowała się na zakup bezlusterkowca.

Po drugie, systemy bezlusterkowców cały czas się rozwijają i dojrzewają. Konstrukcje są bardziej dopracowane, przemyślane, pojawiają się nowe obiektywy i akcesoria, a rynek wtórny powoli zapełnia się o wiele tańszymi egzemplarzami, otwierając drogę do zakupów szerszemu gronu potencjalnych klientów.

Nikon D4 © KB

Po trzecie, producenci prezentują też więcej modeli, oferując zarazem budżetowe wersje aparatów, na które może sobie pozwolić większa liczba osób zainteresowanych fotografią. Z drugiej strony konstrukcje takie jak Fuji X-Pro 1 coraz bardziej kuszą klientów z grubszym portfelem. Widać zatem, że rynek bezlusterkowców zdobywa coraz większą część rynku.

Nikon 1 V1 – mały aparat ze świetną matrycą [wideotest]

Wątpię, aby słowa pana Krzysztofa Trześniowskiego się spełniły, chociaż z drugiej strony nie jest on bardzo daleko od prawdy. Profesjonale, solidne lustrzanki z pełną klatką jeszcze długo będą nie do zastąpienia dla osób, które korzystają z nich w pracy. To świetne narzędzia, do których aparatom CSC bardzo, bardzo daleko. Bezlusterkowce rzeczywiście mogą zabrać sporą część rynku, ale tańszych, amatorskich lustrzanek. Są od nich mniejsze, lżejsze, można je kupić za podobną cenę, a często oferują niezłą jakość zdjęć. I wydaje się, że właśnie takie jest założenie ich twórców.

Fot. na lic. CC BY-ND 2.0/Flickr/Aleera*

Ostatnie miesiące upłynęły pod znakiem kontrowersyjnych dokumentów zmieniających diametralnie sposoby egzekwowania prawa autorskiego i własności intelektualnej. Jednak przyjęcie ACTA nie jest wcale potrzebne, by pewne sprawy rozdąć do absurdalnej wręcz skali. Przykład? Designerskie kanapy.

Przypuszczam, że część z naszych Czytelników miała przyjemność wykonywać i sprzedawać zdjęcia stockowe, do wykorzystania przez innych np. w kampaniach reklamowych lub jako baza do fotomontaży. Czy przyszło Wam jednak do głowy, że zrobienie fotografii przedstawiającej modelkę leżącą na kanapie określonej firmy może grozić konsekwencjami prawnymi?

Rihanna i La Chapelle dogadali się w sprawie pozwu

Wszystko to zawdzięczamy sądowemu orzecznictwu w sprawie, którą wytoczono agencji Getty Images z powodu mebla słynnego Le Corbusiera. Posiadacze praw autorskich do dorobku projektanta pozwali GI przed francuskim sądem, argumentując, że obecność słynnej kanapy na zdjęciu stockowym narusza ich interesy (tu treść skargi po angielsku i po francusku). Na tym jednak absurdy się nie kończą, ponieważ sąd nakazał… usunięcie fotografii, na których znajduje się choćby najsłabiej widoczny mebel projektu Le Corbusiera.

Brzmi to jak sytuacja żywcem wyjęta z komedii Barei, jednak Getty Images potraktowało sprawę poważnie. Thomas Hawk z blogu Digital Connection cytuje list, który po wyroku został rozesłany przez agencję. Czytamy w nim:

Do wszystkich dodających zdjęcia w ramach kolekcji Flickr Collection on Getty Images!

Mogliście słyszeć o świeżej sprawie (a konkretnie kilku sprawach) wytoczonych we Francji przeciw Getty Images i części naszych fotografów za publikację zdjęć, na których widoczne są autorskie meble, choćby nawet jako maleńki szczegół.

To poważna sprawa, która może przynieść poważne konsekwencje dla Was jako fotografów.

Francuski sąd orzekł na korzyść posiadaczy praw autorskich do dorobku Le Corbusiera, którzy wnieśli oskarżenie. Choć nie zgadzamy się z decyzją i zamierzamy składać apelację, to na razie musimy uszanować orzecznictwo jako obowiązujące. Jest bardzo ważne, abyście zrozumieli, że każda podobna sprawa jest niezwykle poważna i wymaga zaangażowania z Waszej strony w naszym obopólnym interesie. Zamierzamy walczyć o uchylenie decyzji, jednak w międzyczasie musimy dołożyć starań, aby z naszego serwisu znikły wszystkie treści, które mogą prowadzić do postawienia w stan oskarżenia. Zwyczajnie nie jesteśmy w stanie zidentyfikować wszystkich budzących wątpliwości obrazów bez Waszej pomocy. A czas nagli.

Przede wszystkim, jeżeli macie podstawy, by sądzić, że na którymkolwiek z Waszych zdjęć widnieją jakiekolwiek designerskie meble, prosimy o przesłanie numerów Getty Images ID pod adres mailowy (…) tak prędko, jak to możliwe! Im szybciej będziemy mogli zidentyfikować i usunąć sporne obrazy, tym większa szansa, że unikniemy dodatkowych problemów natury prawnej. (…)

Choć wydaje się, że tak zakręconej sprawy jeszcze nie było, to granice absurdu zostały przekroczone już wcześniej – o sprawie czerwonego double-deckera pisaliśmy na łamach Fotoblogii.

Etyczne czy nie? Debata nad nagrodzonym zdjęciem

Skala „postępku” Getty Images ma się nijak do sytuacji kradzieży konkretnego zdjęcia ani nawet do znanej sprawy pomysłu na zdjęcie ślubne. Tu mamy do czynienia z otwarciem drogi cwaniakom, którzy tylko czekają na możliwość zaskarżenia fotografa, który opublikuje zdjęcie osoby rozmawiającej przez markowy telefon, z widocznym w tle logo, nalewającej herbatę z designerskiego dzbanka etc.

Drzwi zostały już zresztą uchylone, czego dowodem jest kompletnie absurdalna sprawa użycia frazy „ptasie mleczko” w przepisie kulinarnym, co prawnicy firmy Wedel uznali za wystarczający powód, aby zacząć straszyć konsekwencjami naruszenia zastrzeżonej nazwy. Po fali miażdżącej krytyki ze strony klientów firma wycofała się rakiem i przeprosiła – z tyłu głowy kołacze się jednak pytanie: a co gdyby tego nie zrobiła? Na razie pozostaje więc przypomnieć sobie, czy gdzieś w Internecie nie krąży zdjęcie, które wykonaliśmy z meblem Le Corbusiera w tle, i dla bezpieczeństwa je ściągnąć.

Miejmy nadzieję, że apelacja Getty Images będzie skuteczna – bo jeśli nie, to już niedługo takie pozwy mogą stać się codziennością. I wcale nie będziemy potrzebowali do tego ACTA, SOPA, czy Protect IP Act – wystarczy odpowiednio namolny prawnik.

Tak będzie działać Content Aware Move

Jeśli którykolwiek użytkownik pakietu Adobe Photoshop nie był pod wrażeniem funkcji Content Aware Fill, to jest spora szansa, że zakocha się w jej rozwinięciu w nowej wersji programu. Niech tylko zobaczy, jak swobodnie przesuwać można obiekty na zdjęciu – np. w poniższym klipie.

Choć należę do zwolenników możliwie najmniejszej ingerencji w zdjęcia, to jednak muszę uchylić kapelusza przed możliwościami opracowywanego przez Adobe algorytmu. Świetnie ujął to w słowa Ben Revzin z SilberStudios.tv:

Obecny w Photoshopie Content Aware Fill daje imponujące efekty, jednak Content Aware Move jest po prostu niesłychany. Obecnie można wybrać dowolny fragment obrazu, a następnie przenieść go w wyznaczone miejsce za pomocą jednego narzędzia.

Adobe Photoshop i Premiere Elements 10 tańsze o 50%

Tak, dobrze słyszycie. Teraz nie tylko łatwiej będzie uzupełnić ubytki i naprawić poszczególne partie obrazu; użytkownik Photoshopa w wersji CS6 będzie mógł przesuwać całe ogromne obiekty i przedłużać ich modularne elementy, w zasadzie kompletnie rekomponując zdjęcie.

Jeśli zestawi się to z informacjami na temat funkcji niwelowania poruszeń w fotografiach, to Photoshop CS6 jawi się jako niewiarygodny kombajn, który wykona za fotografa praktycznie całą robotę w zakresie post-procesu i naprawy zdjęcia.

Zobaczcie sami prezentację wideo z komentarzem Bryana O’Neila Hughesa – Senior Product Managera aplikacji Photoshop:

© Damian Chrobak

Jak byś się poczuł, gdybyś jadąc rano podmiejskim autobusem do pracy, zauważył, że kobieta siedząca obok wyjęła zestaw do makijażu i zaczęła się malować? Najpierw podkład, potem korektor, szminka… Dla osób żyjących w dużych miastach to nic nowego, ale są tacy, których to szokuje. Na tym temacie skupił się Damian Chrobak, a jego zdjęcia zobaczymy już niedługo we Wrocławiu.

© Damian Chrobak

Od 24 lutego we Wrocławiu będzie można oglądać wystawę Damiana Chrobaka „Make-up line”. Fotografie powstawały od roku w londyńskim metrze. Fotograf starał się skupić na bardzo popularnym w dużych metropoliach zwyczaju, czyli malowaniu się kobiet w drodze do pracy. 

W japońskim metrze nakładanie makijażu uznane zostało za drażniące, podobnie jak głośne słuchanie muzyki, picie alkoholu czy śmiecenie, a w wagonach rozwieszone zostały plakaty nakłaniające kobiety do zaprzestania tej czynności, z hasłem „zrób to w domu“.  Jednak dla wielu kobiet – i ten argument słyszeć będziemy często – jest to znaczna oszczędność czasu, zwłaszcza w dużych miastach, gdzie czas dziennie spędzany w środkach publicznego transportu  liczy się w godzinach. Jest to element wielkomiejskiego stylu życia: nie mam czasu gotować – zjem na mieście; nie mam czasu pójść na zakupy – zamówię potrzebne mi rzeczy on-line; nie mam czasu zrobić rano makijażu – zrobię w drodze do pracy, czy będzie to w autobusie, pociągu, czy metrze.

Damian Chrobak pochodzi z Jastrzębia Zdroju, ale od 2004 roku mieszka w Londynie. Fotograf jest pomysłodawcą i współzałożycielem grupy fotograficznej un-posed. Studiował na Akademii Fotografii w Warszawie. Ukończył również kurs Black & White Photography na University of the Arts London. W styczniu 2010 roku został członkiem ZPAF.

© Damian Chrobak

Fotograf znany z zamiłowania do tradycyjnej fotografii swój najnowszy cykl zdjęć wykonał iPhone’em, korzystając z aplikacji Hipstamatic. Przekora, moda, tańsze i prostsze nawiązanie do analogów, a może pójście z duchem czasu? Możecie spytać autora w czasie wernisażu w klubie Firlej, 24 lutego o godzinie 18:00, przy ul. Grabiszyńskiej 56 we Wrocławiu. Wstęp jest wolny. Wystawa będzie czynna do 19 marca. Więcej informacji znajdziecie na stronie www.firlej.wroc.pl.