© Marcin Watemborski / Watemborski

Krótka rozprawka o tym, dlaczego przestałem robić portrety i jak sobie z tym radzę

Uwielbiam fotografię portretową. To dla mnie sposób na opowiadanie historii. Niestety, przyszedł taki czas, w którym nie mogę zebrać się na sesję, a nawet jeśli już – nie mam ochoty patrzeć na te zdjęcia. Co poszło nie tak? Oto kilka moich przemyśleń na ten temat.

Stało się… Dopadła mnie niemoc twórcza. Kiedyś, no, nie tak dawno temu, uwielbiałem umawiać się z przeróżnymi ludźmi, poznawać nowych i robić portrety. Jeśli pomyślę teraz o zrobieniu jakiegokolwiek zdjęcia tego typu – aż mnie trzęsie. Ostatnio siedziałem i zastanawiałem się – dlaczego tak jest? Czy się wypaliłem? Dopadł mnie kryzys? A może mam tego wszystkiego po prostu dość…

— Okej, jakoś to będzie. Pójdę, pyknę parę zdjęć, wrzucę na kompa i będzie super – tak sobie myślałem, robiąc ostatnią sesję portretową. No cóż… Teraz, gdy patrzę na to z perspektywy czasu, widzę, że moje podejście jest złe. Fotografia portretowa to pasja, sens mojego fotografowania, więc dlaczego myślę o niej jak o karze? Chyba znalazłem odpowiedź, właściwie dwie…

Po pierwsze – zacząłem robić portrety komercyjnie

Tak jest. Ja, idealista, sprzedałem się za złotówki. I niestety stało się to, czego się bałem – robienie portretów przestało mnie zupełnie cieszyć. Doszło do tego, że idąc na sesję, zacząłem myśleć o cyferkach na koncie, a nie o samej fotografii. Wzięcie aparatu do ręki wywoływało we mnie wstręt. Zrozumiałem frustrację, która wynika z zarabiania na fotografii. Coś okropnego.

Po drugie — przestałem mieć czas na jakiekolwiek własne projekty i miałem zdecydowanie dość portretów

Dopadł mnie przesyt oraz mechaniczne podejście. Proces twórczy, o którym niegdyś pisałem z taką wyniosłością, szlag trafił. Okej, przynajmniej kasa się zgadzała.

Zobacz również: Wiosenne portrety. Jak zrobić dobre zdjęcia w plenerze?

Kilka tygodni temu stwierdziłem, że trzeba coś z tym zrobić. Jaka była pierwsza myśl? Taka, że kupiłem nowy aparat. Bardzo profesjonalne podejście… W moje ręce wpadła przeurocza Minolta XG2 z obiektywem Rokkor 50 mm f/1.7. Śliczne, małe i w niezłym stanie. Koszt zabawki: 160 bilecików NBP. I co z tego, że kupiłem aparat? Fajnie, że mam nowy, mały obrazek, ale przecież fotografuję na średniaku. Będzie to coś nowego.

Postanowiłem, że załaduję do tego aparatu film, którego nie trawię i spróbuję zrobić coś innego niż portret. W środku wylądował kodak TMAX 400. Nie wiem, dlaczego tak jest, ale mam jakąś awersję do tego negatywu, przynajmniej na średniaku. Ustawiłem światłomierz w aparacie na 200, by mieć detal w cieniach i zacząłem nosić aparat w plecaku lub na ramieniu. Stwierdziłem, że będę fotografował to, co przyciąga moją uwagę lub zwyczajnie mi się podoba – bez większej filozofii.

Po jakichś trzech tygodniach udało mi się skończyć rolkę. Byłem w międzyczasie w Sopocie, żeby odpocząć od mojego ukochanego Wrocławia. Nawet się udało i wróciłem z dobrym humorem. Zauważyłem, że w moich słuchawkach zaczęła lecieć inna muzyka i zamiast ukochanego Alexisonfire słucham Drake’a. Przeskok niezły.

Z wywołaniem negatywu zwlekałem kolejne dwa tygodnie. W końcu wrzuciłem rolkę do koreksu, zalałem FX39 i zostawiłem do wyschnięcia. Efekt, szczerze mówiąc, przerósł moje oczekiwania. Liczyłem na to, że będzie tam pełno gołębi i kubłów na śmieci albo innych mało wartościowych rzeczy. Właściwie to tak jest, ale kilka klatek można nawet pokazać. Wiem, że te zdjęcia nie są wybitnymi kadrami, ale mam niezłą frajdę z robienia ich.

W ten sposób znalazłem dla siebie odskocznię fotograficzną. Chodzę z aparatem, nie myślę nie wiadomo o czym oraz odzyskałem radość fotografowania. Zacząłem znowu myśleć o portretach, ale w innej formie. Niedługo się za to wezmę, pomysł musi jeszcze dojrzeć.

Podziel się:

Przeczytaj także:

Także w kategorii Inspiracje:

59 filmów poklatkowych, jako podróż przez amerykańskie parki narodowe EyeEm Awards 2018 - Polacy wśród finalistów "Polska to fascynujący i fotogeniczny kraj podobny do Indii". Wywiad z Maciejem Jeziorkiem [cz.1] Pix - internetowy magazyn o fotografii PDN i Rangefindera Vivian Maier - niania, której zdjęcia zmienią historię fotografii Historia w kolorze. Archiwalne zdjęcia koloryzowane przez Danę Kellera Stary MacInnis farmę miał, czyli piękne zdjęcia zwierząt hodowlanych Londyn w obiektywie amerykańskiego turysty z 1972 roku zachwyca swoim klimatem Oto, co się dzieje, kiedy spec od efektów specjalnych chce sprzedać samochód Spojrzenie kreatywnej fotografki na dziką przyrodę zapiera dech w piersi Jey Wild fotografuje supersamochody na ulicach Wrocławia, Londynu i Paryża Alan Burles rzucił życie dyrektora artystycznego, by fotografować ulice

Popularne w tym tygodniu:

Australijczycy zajmują się zwierzętami. Wiele z nich odzyskało siły Iran przed rewolucją islamską. Zdjęcia pokazują, jak inny był to kraj Zrobił 100 000 zdjęć i pokazał, jak naprawdę wygląda Księżyc Monochrome Photography Awards 2019: wielu Polaków wśród wyróżnionych Urocze zdjęcia psiaków ze schroniska zapewniły im adopcję Dawid Hemke to polski Joker. Zobacz, jak genialnie odtworzył tę postać World Photographic Cup 2020: Polska drużyna wśród 10 najlepszych Lisek i ruda dziewczyna zapozowali do przepięknych zdjęć Co się dzieje z choinkami po świętach? Fotograf pokazał to na zdjęciach Niezwykle jasna i kolorowa tęcza pojawiła się na Hawajach Fearless Photographers: najlepsi fotografowie ślubni na świecie wybrani Psy to dostojne zwierzęta. Alexander Khokhlov udowodnił to na zdjęciach