Fotograf kontynuuje dzieło Avedona i tworzy portret mieszkańców Stanów Zjednoczonych

Richard Avedon zasłynął jako wybitny fotograf mody, ale stworzył także świetny reportaż „In The American West”, w którym dokumentował mieszkańców USA na Zachodnim Wybrzeżu. John Mireles poszedł o kilkadziesiąt kroków dalej. Podjął się stworzenia portretów Amerykanów z każdego pojedynczego stanu. Rozmawialiśmy z twórcą projektu na temat jego pracy.

5216

Marcin Watemborski: John, nie zawsze byłes fotografem. Co skłoniło Cię do podjęcia się dokumentowania świata?

John Mireles: Jakieś 15 kilo temu, kiedy byłem młodym człowiekiem, aktywnie uprawiałem wspinaczkę wysokogórską. Udało mi się w końcu doścignąć najlepszych sportowców w Stanach Zjednoczonych. Kiedy podróżowałem po USA oraz Europie z czołowymi wspinaczami tamtych czasów, zacząłem dokumentować ich wysiłek przy pomocy mojego aparatu.

Jakiś czas później miałem już bazę klientów opartą na magazynach, traktujących o sportach outdoorowych. Wraz z coraz większym apetytem na fotografię, rósł apetyt na zyski. Z czasem zacząłem zajmować się sportami generalnie. W ciągu lat moje umiejętności rosły, a ja podejmowałem się zleceń od coraz to ważniejszych klientów, kończąc na najlepszych agencjach reklamowych i firmach z rankingu Fortune 500.
[block position="inside"]5216[/block]

Marcin Watemborski: John, nie zawsze byłes fotografem. Co skłoniło Cię do podjęcia się dokumentowania świata?

John Mireles: Jakieś 15 kilo temu, kiedy byłem młodym człowiekiem, aktywnie uprawiałem wspinaczkę wysokogórską. Udało mi się w końcu doścignąć najlepszych sportowców w Stanach Zjednoczonych. Kiedy podróżowałem po USA oraz Europie z czołowymi wspinaczami tamtych czasów, zacząłem dokumentować ich wysiłek przy pomocy mojego aparatu.

Jakiś czas później miałem już bazę klientów opartą na magazynach, traktujących o sportach outdoorowych. Wraz z coraz większym apetytem na fotografię, rósł apetyt na zyski. Z czasem zacząłem zajmować się sportami generalnie. W ciągu lat moje umiejętności rosły, a ja podejmowałem się zleceń od coraz to ważniejszych klientów, kończąc na najlepszych agencjach reklamowych i firmach z rankingu Fortune 500.

Pamiętasz swoje absolutne początki?

Moje pierwsze zdjęcie ukazało się 26 lat temu. Od tamtego czasu zwykłem mówić, że nie ma wielu rzeczy, których nie robiłem jako profesjonalny fotograf. Robiłem śluby od Japonii do Jamajki, portrety muzyków, sportowców oraz miliarderów i podróżowałem po całym świecie z moim aparatem. Zajmowałem się sportami, krajobrazami a nawet studyjną martwą naturą. Były też zdjęcia lifestyle'owe, dokument, fotografia podróżnicza i portretowa. Jestem dumny, a zarazem szczęśliwy z tego, co stworzyłem i z tego, że mogę dalej to robić.

Pamiętasz swoje absolutne początki?

Moje pierwsze zdjęcie ukazało się 26 lat temu. Od tamtego czasu zwykłem mówić, że nie ma wielu rzeczy, których nie robiłem jako profesjonalny fotograf. Robiłem śluby od Japonii do Jamajki, portrety muzyków, sportowców oraz miliarderów i podróżowałem po całym świecie z moim aparatem. Zajmowałem się sportami, krajobrazami a nawet studyjną martwą naturą. Były też zdjęcia lifestyle'owe, dokument, fotografia podróżnicza i portretowa. Jestem dumny, a zarazem szczęśliwy z tego, co stworzyłem i z tego, że mogę dalej to robić.

Jak obecnie wygląda Twoja praca? Dalej ubiegasz się o klientów z najwyższej półki?

Obecnie praktycznie porzuciłem fotografię zarobkową i nie szukam nowych klientów. Koncentruję się na współczesnym praktykowaniu sztuki. Moim głównym zadaniem, celem jest stworzenie pracy, która wyzwala emocjonalną więź między mną, a bohaterem; między moimi bohaterami, a widzem oraz wręcz między mną, a widzem. Kocham portret, ponieważ jest to niesamowicie potężne narzędzie, które pozwala nawiązać więź z każdą osoba, z którą pracuję.

Jak obecnie wygląda Twoja praca? Dalej ubiegasz się o klientów z najwyższej półki?

Obecnie praktycznie porzuciłem fotografię zarobkową i nie szukam nowych klientów. Koncentruję się na współczesnym praktykowaniu sztuki. Moim głównym zadaniem, celem jest stworzenie pracy, która wyzwala emocjonalną więź między mną, a bohaterem; między moimi bohaterami, a widzem oraz wręcz między mną, a widzem. Kocham portret, ponieważ jest to niesamowicie potężne narzędzie, które pozwala nawiązać więź z każdą osoba, z którą pracuję.

Co daje Ci fotografia?

Nie interesuje mnie robienie ładnych obrazków. Znajoma ostatnio widziała kilka z moich ładniutkich krajobrazów, które zrobiłem dla zabawy podczas jakiejś podróży. Zapytała - dlaczego nie robię takich więcej - zaśmiałem się i zażartowałem, że są za proste. Żeby nie było – nie neguję dokonań wielu wybitnych pejzażystów! Lubię wyzwania tworzenia tego, czego nie mogą zrobić inni. Podchodzenie do tysięcy nieznajomych i proszenie. by zapozowali w przenośnym studio nie jest takie proste, zwłaszcza, że często pojawiają się odmowy. 

Umiejętność zaangażowania innych w swoją działalność posiada niewiele osób, ale to jest to, co uwielbiam. Kiedy nawiązuję więź z moim bohaterem jestem w stanie stworzyć obraz, który przemawia do mojej własnej potrzeby nawiązania relacji z ludzkością. Dopiero wtedy jestem usatysfakcjonowany.

Co daje Ci fotografia?

Nie interesuje mnie robienie ładnych obrazków. Znajoma ostatnio widziała kilka z moich ładniutkich krajobrazów, które zrobiłem dla zabawy podczas jakiejś podróży. Zapytała - dlaczego nie robię takich więcej - zaśmiałem się i zażartowałem, że są za proste. Żeby nie było – nie neguję dokonań wielu wybitnych pejzażystów! Lubię wyzwania tworzenia tego, czego nie mogą zrobić inni. Podchodzenie do tysięcy nieznajomych i proszenie. by zapozowali w przenośnym studio nie jest takie proste, zwłaszcza, że często pojawiają się odmowy.

Umiejętność zaangażowania innych w swoją działalność posiada niewiele osób, ale to jest to, co uwielbiam. Kiedy nawiązuję więź z moim bohaterem jestem w stanie stworzyć obraz, który przemawia do mojej własnej potrzeby nawiązania relacji z ludzkością. Dopiero wtedy jestem usatysfakcjonowany.

Jest coś, czego szukasz poza zdjęciami?

Coraz bardziej odchodzę od tradycyjnej formy fotografii – to praca oparta na jakości estetycznej obrazu. Interesuje mnie nawiązanie dialogu między praca, a widzem poprzez zaszczepienie uwarunkowań kulturowych oraz tekstu. Uważam, że dobre dzieło sztuki zadaje więcej pytań, niż udziela na nie odpowiedzi.

Jest coś, czego szukasz poza zdjęciami?

Coraz bardziej odchodzę od tradycyjnej formy fotografii – to praca oparta na jakości estetycznej obrazu. Interesuje mnie nawiązanie dialogu między praca, a widzem poprzez zaszczepienie uwarunkowań kulturowych oraz tekstu. Uważam, że dobre dzieło sztuki zadaje więcej pytań, niż udziela na nie odpowiedzi.

Można powiedzieć, że jesteś artystą obecnym. Na każdym zdjęciu zostawiasz cząstkę siebie.

Jestem obecny w każdym zdjęciu. Nie robię zdjęć bezmyślnie. Świadomie naruszam strefę komfortu mojego bohatera, by później, dzięki bliskiej perspektywie, przybliżyć mojego odbiorcę, do świata bohatera w sposób, w który nie mogą zrobić tego sami – nawet, jeśli byli wtedy przy mnie. 

Chce, by ludzie czuli... czuli coś... coś jak... radość, smutek, duma, empatia, zniesmaczenie. To drugorzędna sprawa, chodzi o sam akt czucia, budzenia emocji.

Można powiedzieć, że jesteś artystą obecnym. Na każdym zdjęciu zostawiasz cząstkę siebie.

Jestem obecny w każdym zdjęciu. Nie robię zdjęć bezmyślnie. Świadomie naruszam strefę komfortu mojego bohatera, by później, dzięki bliskiej perspektywie, przybliżyć mojego odbiorcę, do świata bohatera w sposób, w który nie mogą zrobić tego sami – nawet, jeśli byli wtedy przy mnie.

Chce, by ludzie czuli... czuli coś... coś jak... radość, smutek, duma, empatia, zniesmaczenie. To drugorzędna sprawa, chodzi o sam akt czucia, budzenia emocji.

Zobacz również: Tomasz Lazar opowiada o swojej podróży do Aokigahara - japońskiego lasu samobójców

Zastosowałeś tę perspektywę w swoim projekcie „My Neighbors”. Jak doszło do realizacji tego przedsięwzięcia?

Projekt zaczął się zdjęciami mężczyzny i kobiety, wywodzących się z klasy robotniczej w San Diego. Robiłem ciasne portrety z odległości 30 do 60 centymetrów przy użyciu cyfrowego średniego formatu. 

Stworzyłem w tamtym czasie jednolicie oświetlone portrety właścicieli sklepów, mechaników, byłych wojskowych oraz innych mieszkańców okolicy. Rezultatem była wystawa z wydrukami 1,2 x 1,5 metra na zatłoczonej ulicy, niedaleko miejsc, w których fotografowałem.

Dzięki tak bliskiemu podejściu i dramatycznemu powiększeniu, widzowie modli doświadczyć prawdziwości charakteru. Wystawienie zdjęć w przestrzeni publicznej jest hołdem dla tej społeczności, dla całej okolicy.

Zastosowałeś tę perspektywę w swoim projekcie „My Neighbors”. Jak doszło do realizacji tego przedsięwzięcia?

Projekt zaczął się zdjęciami mężczyzny i kobiety, wywodzących się z klasy robotniczej w San Diego. Robiłem ciasne portrety z odległości 30 do 60 centymetrów przy użyciu cyfrowego średniego formatu.

Stworzyłem w tamtym czasie jednolicie oświetlone portrety właścicieli sklepów, mechaników, byłych wojskowych oraz innych mieszkańców okolicy. Rezultatem była wystawa z wydrukami 1,2 x 1,5 metra na zatłoczonej ulicy, niedaleko miejsc, w których fotografowałem.

Dzięki tak bliskiemu podejściu i dramatycznemu powiększeniu, widzowie modli doświadczyć prawdziwości charakteru. Wystawienie zdjęć w przestrzeni publicznej jest hołdem dla tej społeczności, dla całej okolicy.

Jak doszło do tego, że postanowiłeś kontynuować ten projekt na szerszą skalę?

Po reakcjach ludzi w Sand Diego, zdecydowałem się na rozszerzenie działalności w innych miastach, aż w końcu postanowiłem sfotografować wszystkie 50 stanów oraz jeden z kolumbijskich dystryktów i siostrzane miasto San Diego – Tijuanę. W trakcie tej rozmowy – mam za sobą udokumentowane 20 stanów. 

Celem tej pracy jest stworzenie więzi pomiędzy odbiorcami, a bohaterami, którzy pochodzą z kompletnie innych środowisk i regionów, więc pomoże to w zrozumieniu uniwersalnej prawdy o tym, że wszyscy jesteśmy Sąsiadami, którzy dzielą wspólnie ludzkość.

Jak doszło do tego, że postanowiłeś kontynuować ten projekt na szerszą skalę?

Po reakcjach ludzi w Sand Diego, zdecydowałem się na rozszerzenie działalności w innych miastach, aż w końcu postanowiłem sfotografować wszystkie 50 stanów oraz jeden z kolumbijskich dystryktów i siostrzane miasto San Diego – Tijuanę. W trakcie tej rozmowy – mam za sobą udokumentowane 20 stanów.

Celem tej pracy jest stworzenie więzi pomiędzy odbiorcami, a bohaterami, którzy pochodzą z kompletnie innych środowisk i regionów, więc pomoże to w zrozumieniu uniwersalnej prawdy o tym, że wszyscy jesteśmy Sąsiadami, którzy dzielą wspólnie ludzkość.

Czy projekt ewoluuje w trakcie, kiedy go realizujesz?

Podczas podróży po kraju zmieniłem perspektywę kompozycyjną. Teraz fotografuję moich bohaterów z poziomu talii, by dodać takie rzeczy jak ich ubranie oraz inne rzeczy do ich historii. Zachowałem neutralne tło, ponieważ chce zachować spójność materiału. 

Zdjęcia stały się dla mnie sposobem medytacji. Dzięki koncentrowaniu się na spójności i zminimalizowaniu elementów rozpraszających uwagę, moi bohaterowie stali się bardziej wyraziści i dostojni. Dzięki temu, że nie są oni osadzeni w żadnej konkretnej przestrzeni, widz jest wolny, lub przeciwnie – zmuszony do stworzenia w głowie swojej własnej historii o tym, kim jest osoba na zdjęciu i co robi.

Czy projekt ewoluuje w trakcie, kiedy go realizujesz?

Podczas podróży po kraju zmieniłem perspektywę kompozycyjną. Teraz fotografuję moich bohaterów z poziomu talii, by dodać takie rzeczy jak ich ubranie oraz inne rzeczy do ich historii. Zachowałem neutralne tło, ponieważ chce zachować spójność materiału.

Zdjęcia stały się dla mnie sposobem medytacji. Dzięki koncentrowaniu się na spójności i zminimalizowaniu elementów rozpraszających uwagę, moi bohaterowie stali się bardziej wyraziści i dostojni. Dzięki temu, że nie są oni osadzeni w żadnej konkretnej przestrzeni, widz jest wolny, lub przeciwnie – zmuszony do stworzenia w głowie swojej własnej historii o tym, kim jest osoba na zdjęciu i co robi.

Jakiego sprzętu używasz do dokumentowania ludzi?

W mojej torbie fotograficznej znajdziesz Nikona D810, kilka aparatów Fujifilm X100S oraz X-T1 oraz mojego Hasselblada H5D, którego używam do realizacji projektu. Do oświetlania bohaterów wykorzystuję lampy Profoto 7B oraz czasem B1. 

Czasem, kiedy potencjalny bohater waha się przed zgodzeniem się na portret, mówię: „Mam tutaj zabawki za 25 tysięcy dolarów i proponuję ci zrobienie darmowego zdjęcia. Jak możesz odmówić takiej ofercie?”.

Zdjęcia wykorzystane za zgodą autora.

Jakiego sprzętu używasz do dokumentowania ludzi?

W mojej torbie fotograficznej znajdziesz Nikona D810, kilka aparatów Fujifilm X100S oraz X-T1 oraz mojego Hasselblada H5D, którego używam do realizacji projektu. Do oświetlania bohaterów wykorzystuję lampy Profoto 7B oraz czasem B1.

Czasem, kiedy potencjalny bohater waha się przed zgodzeniem się na portret, mówię: „Mam tutaj zabawki za 25 tysięcy dolarów i proponuję ci zrobienie darmowego zdjęcia. Jak możesz odmówić takiej ofercie?”.

Zdjęcia wykorzystane za zgodą autora.

John Mireles

www.jraymondm.com

Głównym zajęciem Johna Mirelesa jest dokumentowanie świata, które ma swój początek w innej jego pasji – wspinaczce górskiej. Jego pierwsze zdjęcie zostało opublikowane w 1990 roku w „Rock and Ice Magazine”. Od tamtego czasu jego punkt widzenia absolutnie się zmienił – zaczął inaczej patrzeć na ludzi oraz miejsca, zwłaszcza na zróżnicowanie amerykańskiego społeczeństwa. Oprócz indywidualnych wyróżnień na konkursach, John miał okazję zasiadać w składzie jury takich konkursów, jak: Communication Arts Photo Annual oraz występował w show The Art of Photography. Kiedy nie przemierza amerykańskich dróg w swojej przyczepie kempingowej, możecie go znaleźć w jego atelier w San Diego.

Podziel się:

Przeczytaj także:

Ten artykuł ma 1 komentarz

Pokaż wszystkie komentarze

Także w kategorii Inspiracje:

Magia dobrego zdjęcia tkwi w oczach, zwłaszcza jak jest ich kilka par. Ireneusz "Irass" Walędzik opowiada o swoich bliskich spotkaniach z przyrodą Arne Svenson podglądał z aparatem sąsiadów z bloku naprzeciwko. Uchwycił zaskakujące chwile Oliwia Papatanasis i jej pełne pasji do życia fotografie podróżnicze Fotografia mody i ochrona środowiska, czyli afrykańskie portrety modelek ubranych w śmieci Królewski retusz z Krakowa Najbardziej absurdalne prawa w USA zostały sfotografowane Współczesna, pompatyczna architektura na terenie byłego ZSRR Niepokojące wizje paraliżu sennego na zdjęciach Nicolasa Bruno Surrealistyczne autoportrety Flory Borsi, czyli zwierzęcy zew i kobieca delikatność w jednym Dziewczyna Mikaela wciąż ucieka przed aparatem, ale mimo to wygląda świetnie Sebastian Janicki tłumaczy, jak dostrzec niedostrzegalne Turecka incepcja Aydina Büyüktasa Kreatywny przekręt: 6 fotografów, 1 model - zobacz zaskakujący rezultat sesji Uroczy dziecięcy świat w oczach Iwony Podlasińskiej Portrety twardzieli z największego, nowozelandzkiego gangu Mroźny reportaż z najzimniejszego miejsca na świecie, gdzie temperatura sięga -71.2 C Portret telefonem? Dlaczego nie! – prezentujemy fragment projektu „i like my i” Łukasza Gawrońskiego Tajwańska para sparodiowała projekt #FollowMeTo Tomek Tomkowiak, zdobywca srebrnego medalu Px3, prezentuje "Afrykańskie Piękno" Poznajcie życie Mario Testino - jednego z najlepszych fotografów mody Fotograf odwiedził zawodowych szefów kuchni w ich domach Moda i fantazja połączyły się w zdjęciach bajecznych fryzur Kobieca subtelność skryta w cieniach kwiatów Ludzie Woodstocku

Popularne w tym tygodniu:

Najzabawniejsze zdjęcia finalistów The Comedy Wildlife Photography Awards 2017 Mały słoń w płomieniach. Zdjęcie, które łamie serca, wygrało w konkursie Sanctuary Wildlife Photography Awards 2017 Kim jest Szarbat Gula - "afgańska dziewczyna" z portretu Steve'a McCurry? Prawda o tym, jak powstają piękne zdjęcia. Fotograf zdradza swoje sekrety Ojciec tworzy magiczne renesansowe portrety ze swoją córką w roli głównej Poznaj najnowsze zgłoszone zdjęcia w konkursie Nat Geo Nature Photographer of the Year 2017 Genialne zdjęcia krajobrazowe na Instagramie 18-letniego fotografa Od zdjęć Żanety Hajnowskiej na pewno zgłodniejecie! Ta fotografka zna się na rzeczy Pijani Japończycy zasypiają dosłownie wszędzie. Na zdjęciach ujął ich Lee Chapman Michał Janiszewski pokazuje piękno polskich gór w swoim najnowszym filmie poklatkowym 4K Richard Sandler przez 30 lat dokumentował prawdziwego ducha Nowego Jorku Santorini, miejsce pracy