Czy technika suchej płyty powróci do łask dzięki Galaxy?

Technika bromowo-żelatynowa jest negatywową techniką fotograficzną, w której szklana płyta była pokrywana warstwą żelatyny, jako nośnika emulsji światłoczułej. Zrewolucjonizowała ona sztukę fotografii już w 1871 roku. Właśnie na podstawie niej powstały pierwsze filmy taśmowe.

Wspomniana technika była przeciwieństwem dla mokrej płyty, czyli techniki mokrego kolodionu. Ułomność tej drugiej polegała na tym, że uczulony materiał trzeba było bardzo szybko naświetlić, ponieważ tracił swoje właściwości wraz z czasem. Obecnie mieszanki chemiczne stosowane przy technice mokrej płyty pozwalają na wykorzystanie tak przygotowanego materiału w czasie około 15 minut. Poza tym tak przygotowana szyba miała jeszcze jedną wadę – jej światłoczyłość była niezwykle niska (ISO 0,5-1), natomiast w procesie bromowo-żelatynowym jest ona znacznie wyższa, co pozwala na skrócenie czasu naświetlania. Uzyskiwane negatywy cechowały się szeroką gradacją szarości – od głębokiej czerni po absolutną biel.

Technika suchej płyty jako pierwsza pozwoliła na fotografowanie amatorom, a nie tylko profesjonalistom z własnym laboratorium i ciemnią. W XX wieku została ona wyparta przez błony światłoczułe, które okazały się bardziej mobilne, tańsze w produkcji oraz łatwiejsze w przystosowaniu do konkretnego aparatu. Nie trzeba było wtedy przygotowywać specjalnie pod wybrany format szklanych płyt, a wystarczyło tylko przyciąć kliszę.

Firma Galaxy postanowiła przywrócić tę zapomnianą, piękną technikę i rozpoczęła kampanię crowdfoundingową na portalu Kickstarter. Płyty są przeznaczone do aparatów wielkoformatowych o rozmiarach 4x5, 5x7, 8x10, 11x14 oraz 16x20 cala i mają nominalną czułość ISO 200. Koszt 10 płyt to 90 dolarów. Dodatkowo firma rozważa wprowadzenie swoich kaset na szkło.