Jezioro zamieniło się pustynię. Tak wyglądają skutki zmian klimatycznych

Powierzchnia jeziora Poopó wynosiła 1340 kilometrów kwadratowych, a głębokość do 3 metrów. Dawny naturalny zbiornik wodny znajdował się na wysokości 3690 m n.p.m. To wszystko przeszłość. Po pełnym życia jeziorze pozostała tylko martwa pustynia z popękaną glebą i sukulentami.

W czasach swojego istnienia, jezioro Poopó było zasilane przez rzekę Desaguadero, wypływającą z jeziora Titicaca. Wyglądało to trochę ja schemat naczyń połączonych. W czasach plejstocenu istniało tam jezioro Ballivian, które pełniło funkcję morza śródlądowego, które łączyło również wspomniane jezioro Titicaca, Minchin, Poopó oraz Salad de Uyuni.

Brzegi Poopó były bagniste i zamulone, co stanowiło doskonałe siedlisko dla licznych zwierząt, w tym ptaków. Kolonie flamingów gniazdowały tam regularnie, lecz wszystko skończyło się w latach dwutysięcznych, gdy jezioro zanikło. Zaczęło się od wahania stanu wód, który malał z roku na rok. Opady przestały być tak obfite, a w związku z obniżeniem poziomu wody w sąsiadującym zbiorniku, rzeka niemal przestała zasilać Poopó.

6 lat temu, pod koniec 2015 roku jezioro Poopó bezpowrotnie przestało istnieć. Nie ma obecnie naturalnego źródła wody, które mogłoby zasilać dawny akwen. Pozostałością po nim jest pustynia. Zwierzęta wodne wymarły, a ptaki wyemigrowały. Odbiło się to nie tylko na faunie i florze, ale również na gospodarce mieszkańców pobliskich osad. Ekonomia wsi bazowała głównie na rybołówstwie.

Zróżnicowanie ekosystemu jeziora Poopó było dość bogate. Żyły tam 34 gatunki ptaków (m.in. kondory wielkie i flamingi andyjskie) oraz wiele ryb w tym sumy, karpieńcowate i inne. Powodem wyschnięcia jeziora jest stale rosnąca temperatura, która przyspieszyła parowanie oraz coraz niższy poziom opadów, czyli następstwa postępujących zmian klimatycznych wskutek globalnego ocieplenia.