Krótka rozprawka o tym, dlaczego przestałem robić portrety i jak sobie z tym radzę

Stało się… Dopadła mnie niemoc twórcza. Kiedyś, no, nie tak dawno temu, uwielbiałem umawiać się z przeróżnymi ludźmi, poznawać nowych i robić portrety. Jeśli pomyślę teraz o zrobieniu jakiegokolwiek zdjęcia tego typu – aż mnie trzęsie. Ostatnio siedziałem i zastanawiałem się – dlaczego tak jest? Czy się wypaliłem? Dopadł mnie kryzys? A może mam tego wszystkiego po prostu dość…

• Okej, jakoś to będzie. Pójdę, pyknę parę zdjęć, wrzucę na kompa i będzie super – tak sobie myślałem, robiąc ostatnią sesję portretową. No cóż… Teraz, gdy patrzę na to z perspektywy czasu, widzę, że moje podejście jest złe. Fotografia portretowa to pasja, sens mojego fotografowania, więc dlaczego myślę o niej jak o karze? Chyba znalazłem odpowiedź, właściwie dwie…

Tak jest. Ja, idealista, sprzedałem się za złotówki. I niestety stało się to, czego się bałem – robienie portretów przestało mnie zupełnie cieszyć. Doszło do tego, że idąc na sesję, zacząłem myśleć o cyferkach na koncie, a nie o samej fotografii. Wzięcie aparatu do ręki wywoływało we mnie wstręt. Zrozumiałem frustrację, która wynika z zarabiania na fotografii. Coś okropnego.

Dopadł mnie przesyt oraz mechaniczne podejście. Proces twórczy, o którym niegdyś pisałem z taką wyniosłością, szlag trafił. Okej, przynajmniej kasa się zgadzała.

Kilka tygodni temu stwierdziłem, że trzeba coś z tym zrobić. Jaka była pierwsza myśl? Taka, że kupiłem nowy aparat. Bardzo profesjonalne podejście... W moje ręce wpadła przeurocza Minolta XG2 z obiektywem Rokkor 50 mm f/1.7. Śliczne, małe i w niezłym stanie. Koszt zabawki: 160 bilecików NBP. I co z tego, że kupiłem aparat? Fajnie, że mam nowy, mały obrazek, ale przecież fotografuję na średniaku. Będzie to coś nowego.

Postanowiłem, że załaduję do tego aparatu film, którego nie trawię i spróbuję zrobić coś innego niż portret. W środku wylądował kodak TMAX 400. Nie wiem, dlaczego tak jest, ale mam jakąś awersję do tego negatywu, przynajmniej na średniaku. Ustawiłem światłomierz w aparacie na 200, by mieć detal w cieniach i zacząłem nosić aparat w plecaku lub na ramieniu. Stwierdziłem, że będę fotografował to, co przyciąga moją uwagę lub zwyczajnie mi się podoba – bez większej filozofii.

Po jakichś trzech tygodniach udało mi się skończyć rolkę. Byłem w międzyczasie w Sopocie, żeby odpocząć od mojego ukochanego Wrocławia. Nawet się udało i wróciłem z dobrym humorem. Zauważyłem, że w moich słuchawkach zaczęła lecieć inna muzyka i zamiast ukochanego Alexisonfire słucham Drake’a. Przeskok niezły.

Z wywołaniem negatywu zwlekałem kolejne dwa tygodnie. W końcu wrzuciłem rolkę do koreksu, zalałem FX39 i zostawiłem do wyschnięcia. Efekt, szczerze mówiąc, przerósł moje oczekiwania. Liczyłem na to, że będzie tam pełno gołębi i kubłów na śmieci albo innych mało wartościowych rzeczy. Właściwie to tak jest, ale kilka klatek można nawet pokazać. Wiem, że te zdjęcia nie są wybitnymi kadrami, ale mam niezłą frajdę z robienia ich.

W ten sposób znalazłem dla siebie odskocznię fotograficzną. Chodzę z aparatem, nie myślę nie wiadomo o czym oraz odzyskałem radość fotografowania. Zacząłem znowu myśleć o portretach, ale w innej formie. Niedługo się za to wezmę, pomysł musi jeszcze dojrzeć.