Retro czy futuryzm, czyli jak opakować ZŁO XXI wieku?

Retro czy futuryzm, czyli jak opakować ZŁO XXI wieku?28.03.2012 08:00
Zarys aparatu może wydawać się nieco znajomy. Riesenberg deklaruje zresztą fascynację i inspirację modelami z linii AE i AE-P. Zdecydowanie jest to widoczne.
Zarys aparatu może wydawać się nieco znajomy. Riesenberg deklaruje zresztą fascynację i inspirację modelami z linii AE i AE-P. Zdecydowanie jest to widoczne.
Piotr Dopart

Pisałem już na Fotoblogii, że Canon PowerShot G1 X to produkt, który jeszcze długo może być najbliższym bezlusterkowcowi produktem ze stajni Canona. Nie powstrzymuje to jednak pasjonatów przed ukazywaniem światu swoich wizji tego, jak powinien wyglądać EVIL Japończyków. Jednym z takich zapalonych projektantów jest David Riesenberg, który zaprezentował nieistniejącego Canona AE-D. Jednak niektórzy - w tym Vladimir Markov - zdają się zmęczeni stylistyką retro i proponują zupełnie nowe rozwiązania. Zobaczcie sami jakie.

Co to futuryzm?

Futuryzm to ruch artystyczny, który narodził się na początku XX wieku we Włoszech i określa pęd technologii, młodość i przemysł. Futuryści znani są w każdej dziedzinie sztuki: malarstwie, fotografii, rzeźbie, filmie, teatrze, modzie, a nawet w... gotowaniu. Futuryzm wpłynął także na przemysł, co możemy zobaczyć na tkaninach czy wzornictwie przemysłowym.

Zarys aparatu może wydawać się nieco znajomy. Riesenberg deklaruje zresztą fascynację i inspirację modelami z linii AE i AE-P. Zdecydowanie jest to widoczne. Aparat jest relatywnie spory, jeśli porównamy jego długość np. z Nikonem 1. Grubość obu modeli jest porównywalna.

Faktycznie, Canon AE-D inspirowany był mocno starymi AE, jednak miałem też mocne skojarzenia z innymi markami. Wprawdzie odmontowanie przystawki nieco osłabia efekt podobieństwa, ale wciąż można mówić o bezpośredniej kontynuacji koncepcji linii.

Odmontowanie przystawki nieco osłabia efekt podobieństwa.
Odmontowanie przystawki nieco osłabia efekt podobieństwa.

Wygląda na to, że autor designu zdecydował się na takie rozmieszczenie przycisków, aby łatwo mogły je obsługiwać osoby z dużymi dłońmi. Możliwe, że zamierzeniem Riesenberga była obsługa ustawień za pomocą kciuka, bez niepotrzebnego przesuwania dłoni. Widok od tyłu mocno kojarzy się z kompaktem Leica X1.

Inną cechą charakterystyczną dla pewnego konkurencyjnego modelu jest lampa błyskowa. Sposób jej wysuwania został dokładnie skopiowany ze wspomnianego aparatu Leica X1.
Inną cechą charakterystyczną dla pewnego konkurencyjnego modelu jest lampa błyskowa. Sposób jej wysuwania został dokładnie skopiowany ze wspomnianego aparatu Leica X1.

Projekt ma te same charakterystyczne cztery kanty po każdej ze stron, a także obudowę pryzmatu. Konwencja projektowa sprawiła, że z sentymentem spojrzałem również na leżącą w szafie Minoltę X300. Inną cechą właściwą dla pewnego konkurencyjnego modelu jest lampa błyskowa. Sposób jej wysuwania został dokładnie skopiowany ze wspomnianego już aparatu Leica X1.

Canon AE-D
Canon AE-D

Widok z góry zdradza identyczne rozłożenie przycisków jak to znane z Canona AE-1, a także do złudzenia podobny wygląd. Podobieństwo z zamontowaną przystawką wizjera do starej linii AE jest wręcz uderzające.

Wprawdzie Riesenberg pisze, że nie uważa konceptu za wizję bezlusterkowca, lecz za marzenie niemożliwe do spełnienia - głównie ze względu na potencjalny koszt realizacji. Gdyby jednak Canon zdecydował się na pójście właśnie w tym kierunku z ewentualnymi nowymi modelami, ładnie wpisałby się w narastający trend reanimacji starych linii i nadawania im formy bardziej adekwatnej dla ery cyfrowej. Z drugiej strony, to wątpliwe, aby akurat ta firma padła ofiarą tego rodzaju owczego pędu.

Oczywiście ta "retrofilia" nie zmonopolizowała jeszcze świata wizji konceptualistów, czego najlepszym dowodem jest pomysłowy design zupełnie nowego pełnoklatkowego bezlusterkowca autorstwa Vladimira Markova. Snima Iris stawia przede wszystkim na ergonomię i konfigurowalność.

Snima Iris (c)Vladimir Markov
Snima Iris (c)Vladimir Markov

Ruchomy ekran LCD miałby być odczepialny, co pozwoliłoby na korzystanie z niego jako ze zdalnego, bezprzewodowego spustu migawki. Pokrętła mają potencjał pełnienia różnorakich funkcji ze względu na zastąpienie stałych nadruków małymi wyświetlaczami LCD na szczycie. Przełączanie pomiędzy sterowaniem poszczególnymi ustawieniami odbywałoby się za pomocą pacnięcia w ekran. Interesującym pomysłem jest umieszczenie dwóch tradycyjnych tarcz na boku obudowy.

Najciekawszą cechą jest oprogramowanie sterujące aparatu, które miałoby umożliwiać dodawanie nowych funkcjonalności przy użyciu internetowego sklepu - pomysł nienowy, ale zdecydowanie godny uwagi. Markov zdaje się entuzjastą wolnego oprogramowania, bo poza naciskiem na konfigurowalność pamiętał o uwzględnieniu Linuksa na liście wspieranych systemów operacyjnych.

Snima Iris (c)Vladimir Markov
Snima Iris (c)Vladimir Markov

Autor koncepcji zaznacza, że nie ma wykształcenia inżynierskiego, więc design oparł wyłącznie na swoich osobistych preferencjach. Mimo wszystko dobrze jest widzieć entuzjastów, którzy gotowi są przełamać utarte przyzwyczajenia w myśleniu o projektowaniu sprzętu - kto wie, może nakłoni to firmowych designerów do przemyślenia swoich poczynań i zaproponowania użytkownikom czegoś zupełnie nowego, bardziej niestandardowego niż kolejne odświeżenie staruszków cyfrowym sensorem.

  • Zarys aparatu może wydawać się nieco znajomy. Riesenberg deklaruje zresztą fascynację i inspirację modelami z linii AE i AE-P. Zdecydowanie jest to widoczne.
  • Aparat jest relatywnie spory, jeśli porównamy jego długość np. z Nikonem 1. Grubość obu modeli jest natomiast porównywalna.
  • Wygląda na to, że autor designu zdecydował się na takie rozmieszczenie przycisków, aby łatwo mogły je obsługiwać osoby z dużymi dłońmi. Wygląda na to, że zamierzeniem Riesenberga była obsługa ustawień przy pomocy kciuka, bez niepotrzebnego przesuwania dłoni. Widok od tyłu mocno kojarzy się z kompaktem Leica X1.
  • Faktycznie, Canon AE-D inspirowany był mocno starą linią AE, a osobiście miałem też mocne skojarzenia z innymi markami.
  • Odmontowanie przystawki nieco osłabia efekt podobieństwa.
  • Projekt ma te same charakterystyczne cztery kanty po każdej ze stron, a także charakterystyczną obudowę "pryzmatu". Konwencja projektowa sprawiła, że z sentymentem spojrzałem również na leżącą w szafie Minoltę X300.
  • Inną cechą charakterystyczną dla pewnego konkurencyjnego modelu jest lampa błyskowa. Sposób jej wysuwania został dokładnie skopiowany ze wspomnianego aparatu Leica X1.
  • Widok z góry zdradza identyczne rozłożenie przycisków, jak to znane z Canona AE-1, a także podobny wygląd. Tu możemy podziwiać render z odmontowanym "pryzmatem".
  • Tu już widać wyraźnie uderzające podobieństwo góry z zamontowaną przystawką wizjera do starej linii AE.
  • Canon AE-D
  • Canon AE-D
  • Canon AE-D
  • Canon AE-D
  • Canon AE-D - zestawienie z innymi modelami
  • Snima Iris (c)Vladimir Markov
  • Snima Iris (c)Vladimir Markov
  • Snima Iris (c)Vladimir Markov
  • Snima Iris (c)Vladimir Markov
  • Snima Iris (c)Vladimir Markov
[1/19]
Zarys aparatu może wydawać się nieco znajomy. Riesenberg deklaruje zresztą fascynację i inspirację modelami z linii AE i AE-P. Zdecydowanie jest to widoczne.
Źródło artykułu:WP Fotoblogia
Oceń jakość naszego artykułuTwoja opinia pozwala nam tworzyć lepsze treści.
Udostępnij:
Wybrane dla Ciebie
Komentarze (0)