Suwalszczyzna. Tak wygląda piękno polskiej przyrody w całej okazałości

Słowo "Suwalszczyzna" pojawiła się dopiero w XX wieku, wcześniej te tereny były nazywane różnie w zależności od podziału administracyjnego. W 1902 roku określenie "Suwalszczyzna" zostało użyte w kontekście Suwałk i ich okolic, i od tamtego czasu tak właśnie jest używane.

Współcześnie Suwalszczyzna pojawia się zarówno w literaturze polskiej oraz litewskiej. Oprócz tych dwóch języków, sam termin nigdzie indziej nie funkcjonuje. Historyczne podania niemiecki traktują o powiecie suwalskim, zaś dawne radzieckie i białoruskie o gubernii suwalskiej.

Wokół Suwalszczyzny powstały kontrowersje dotyczące jej istnienia w historycznych granicach. Część mieszkańców Litwy z okolic Mariampola poczuwa się do przynależności do Suwalszczyzny, zaś Polacy z okolic Suwałk nie mają ku temu żadnych wątpliwości. Z resztą Suwałki i Mariampol są miastami partnerskimi – wspólnie organizują różne wydarzenia kulturalne mające na celu integrację ludności obu miejscowości.

Na terenie Suwalszczyzny znajdują się liczne parki krajobrazowe i narodowe: Biebrzański Park Narodowy (dolina Biebrzy, unikatowy kompleks bagien i torfowisk), Park Krajobrazowy Puszczy Romniciej (bardzo urozmaicona rzeźba terenu), Suwalski Park Krajobrazowy (zespół jezior z Hańczą, rzadkie zjawiska geomorfologiczne) oraz Wigierski Park Narodowy (jezioro Wigry i zasilające je rzeki). Dodatkowo jest tam aż 21 rezerwatów przyrody, które są bogate w przepiękne rośliny i zwierzęta, w tym bobry czy łabędzie nieme.

Bez względu na to, jak rzecz rozgrywają politycy, są ludzie, którzy identyfikują się z Suwalszczyzną, a piękne krajobrazy kresów Rzeczpospolitej na zawsze zapisały się w historii i literaturze zarówno Polski jak i Litwy. To wizualna definicja sielankowego krajobrazu.

Marcin Watemborski, redaktor prowadzący Fotoblogii