Wystawa prac Krzysztofa Millera „Wystarczająco blisko” zawita w Leica 6x7 Gallery Warszawa

Setki i tysiące zdjęć, które w życiu zrobiłem, nie zostały nigdy wykorzystane. Każde opowiada czyjąś historię, tragedię, dramat. Starczyłoby mi ich do publikacji do końca życia. Wiem, że zalegają głęboko w przepastnym archiwum gazety. Tam co prawda się nie kurzą, ale wraz z upływem czasu kurczą. Kurczą się wydarzenia, które na nim zarejestrowałem. Zwijają się, rolują, maleją, tracą na znaczeniu i coraz mniej jest powodów, by do nich wracać, pokazywać je i przypominać. Niby dlaczego, skoro od ich wykonania tyle się wydarzyło? Ale mnie w sercu kole, że nie można ich pokazać. Przecież po to je robiłem! By przekazać informację, pokazać tragedię, problem. A tu zaaresztowała je prozaiczna przyczyna. Brak miejsca w gazecie. Gdy fotografowani ludzie mieli nadzieję, że ich nieszczęście pokażę, wskażę, przybliżę. Może w ten sposób pomogę.

Wtargnąć fotografią w życie innych, z butami. A potem wyjść. Być tak blisko, że bliżej się już nie da i opowiedzieć o tym innym, światu. Ale tak, żeby też byli blisko. Żeby wstrzymali oddech, spocili się, podrapali, stracili apetyt. W krótkich, żołnierskich słowach, właściwie bez słów, jednym zdjęciem.Trudne. Nierealne.Krzyśkowi Millerowi, udawało się.Bo był mistrzem ignorancji i nie pytał o zgodę. Właził, wciskał się, czołgał, opierał plecami, kucał, wtapiał, biegł...Czapkę niewidkę zakładał.Robił wszystko, żebyśmy zobaczyli, poczuli, powąchali i nie przestawali myśleć.Żebyśmy wiedzieli, jak jest.Żebyśmy też byli na miejscu.Blisko.