Na czym polega fotografia podczerwona? Jak zacząć?

Fotografia podczerwona (IR – z ang. "infrared") opiera się na rejestrowaniu innych długości fali, którą jest światło niż to, co widzimy na co dzień. Standardowe aparaty fotograficzne mniej więcej odwzorowują pasmo światła, pokrywające się z naszym wzrokiem, czyli długości od 380 do 740 nanometrów. W podczerwieni chodzi o rejestrowanie tego światła, które jest dłuższe niż 740 nanometrów.

W porządkach technologii podczerwonej, była ona wykorzystywana głownie przez wojsko i naukowców do tworzenia map terenów, ale z czasem weszła również do świata fotografii artystycznej i krajobrazowej. Oprócz robienia zdjęć na specjalnie uczulonych filmach światłoczułych, istnieje również możliwość przeniesienia estetyki fotografii podczerwonej na zdjęcia cyfrowe. Stosuje się do tego filtry podczerwone (IR) lub zmodyfikowane aparaty cyfrowe. Świetnym przykład zastosowania tego ostatniego jest cykl Tomasza Lazara opowiadający o Aokigahara, lesie samobójców na zboczu góry Fuji.

Oczywiście przerabianie aparatu wiąże się ze swoimi konsekwencjami – jest nieodwracalne i po to, by wrócić do pierwotnej estetyki trzeba by było wymienić matrycę. Minusem stosowania filtrów IR jest konieczność ekstremalnego wydłużenia ekspozycji lub silnego podbicia czułości ISO, jednak to rozwiązanie jest najbezpieczniejsze dla aparatu. Natomiast problemem z podczerwonymi filmami światłoczułymi jest ich dostępność. Mimo atrakcyjności różowych zieleni, fotografia podczerwona wciąż pozostaje niszowa.

Co ciekawe, fotografia podczerwona jest wykorzystywana również w portrecie artystycznym. Skóra wygląda wtedy bardzo specyficznie, ale niekoniecznie atrakcyjnie. Dobrze jest eksperymentować z fotografią, różnymi technikami i tematami, a podczerwień jest bardzo wdzięcznym tematem.