blogi (strona 50 z 55)

Toskania - porażający gorąc. Wchodzimy do malowniczego zamku w Castiglione del Lago. Wokół historia, błękitne niebo i zgiełk turystów łapczywie pożerających wakacje. Zawsze w takich sytuacjach szukam ciszy. Wkładam na uszy niewidzialne słuchawki, zaciskam dłoń na korpusie aparatu i idę przed siebie bez włączania kierunkowskazu. Obrazy zazwyczaj pojawiają się same. Mogą mieć w sobie opowieść lub jej nie mieć. Mogą czarować forma albo urzekać jej brakiem. Mogą wiele. Wybieram te trafiające w okienko, które nie jest obiektywem aparatu. To przesmyk łączący nasze w wnętrze z otaczającym światem. W języku angielskim istnieje słowo "gateway" - czyli wrota, portal przez który się przechodzi by tworzyć.

Ten sam spacer w parku. Ta sama ścieżka, drzewa, których kształt znamy na pamięć. Kroki, światło i ledwie słyszalny zgiełk ulicy. Wszystko znajome. Jak zawsze. W takiej monotonii kryją się największe fotograficzne wyzwania.

Jakiś czas temu obiecywałem, że dam znać kiedy odbędą się nasze warsztaty mobilne, które planowaliśmy.

Jakiś czas temu Visual Supply Co wprowadziła funkcję strumienia agregującego aktywność innych śledzonych użytkowników w swojej aplikacji VSCO Cam. Kiedyś - w epoce internetu te dwa lata to już całe wieki - na Androida trafił Instagram, pod koniec ubiegłego roku kolejny bastion wyłączności iOS został zdobyty i najpiękniejsze oprogramowanie mobilne do edycji fotografii stało się dostępne także dla użytkowników smartfonów z systemem Google'a. Wciąż jednak większość entuzjastów fotografii nie widzi w VSCO żadnego potencjału dla budowy grona odbiorców własnej pracy (pasji).

Starałem się ukazać papugę w jej naturalnym środowisku. Zależało mi na pokazaniu na jednym zdjęciu zarówno mrocznego tła jak i kolorowego ptaka. W tym tekście opisuję, jak wykonałem tę fotografię.

Już wielu artystów w historii zanurzało się pod wodę z obiektywem. Podwodne kadry stały się dość popularne i niezmiennie przyciągają uwagę. A ich autorzy starają się, by z każdym kolejnym były coraz bardziej kreatywne. Tym razem amerykański fotograf Seth Casteel wpadł na pomysł wpuszczenia do wody niemowlaków. Jaki otrzymał efekt? I po co w ogóle to robił?

W ubiegłym roku nowością były "bezkorpusowce" QX100 i QX10, które narobiły sporo szumu, głównie w mediach, bo nie można powiedzieć by udało się tym konstrukcjom osiągnąć sukces rynkowy. Tym razem Sony szykuje dla nas kolejne mocne uderzenie, gdyż od aparatu odejmie jeszcze... Obiektyw.

Wielokrotna ekspozycja to coś co towarzyszyło fotografii od jej pierwszych chwil. To zdjęcia - dwa lub więcej - wykonane na jednej klatce filmu. W czasach fotografii analogowej, aby wykonać takie zdjęcie, należało tylko naciągnąć migawkę, bez przesuwania filmu. Taki zabieg pozwalał na kreatywne i twórcze tworzenie obrazu na negatywie lub diapozytywie. Nakładając na siebie dwie klatki można stworzyć jeden obraz pokazujący dwa wydarzenia, które miały miejsce w odstępach czasu…

Henri Cartier-Bresson, jeden z najwybitniejszych francuskich fotografów, ojciec fotoreportażu, bez którego trudno jest nam wyobrazić sobie sztukę XX wieku. To właśnie on był jednym z założycieli stylu "fotografia uliczna". Jego czarno-białe zdjęcia przekazują historię, duch, zapach, atmosferę, czas i rytm życia całej minionej epoki. Zobaczcie 15 wybranych przeze mnie zdjęć, którymi jeszcze dziesiątki lat będzie się zachwycać nie jeden artysta.

Wszystko co żyje, zasługuje na uwagę. Jeśli wyrażamy ją aparatem, powinniśmy pamiętać o prostej zasadzie. Istnieje granica między fotograficznym poznaniem, a zwykłą kradzieżą przestrzeni. Lepiej zachować powściągliwość, niż pogardliwie okradać świat z tajemnicy. Odnosi się to do wszystkich organizmów, które są biologicznie żywe. Nawet kwiat, sfotografowany niedbale, przynosi większa szkodę niż korzyść. Zwierzę uchwycone bez należnego szacunku, ujmuje nam w obiektywie człowieczeństwa. Wykorzystany człowiek sprawia, że przestajemy być ludźmi. W każdym przypadku test prawdy jest bardzo prosty. Zadaj pytanie - czy warto było? Czy patrząc na zrobioną przez siebie fotografię czujesz się lepiej, czy może gorzej?

Niedawno świat obiegły zdjęcia ukazujące jedenastoletniego chłopca z Shenzhen, który zdecydował się poświęcić swe życie dla ratowania innych. Wiele światowych dzienników i portali opublikowało fotografię lekarzy oddających hołd dzielnemu chłopcu. Oto jego historia.

Zdarzyło Wam się, że po powrocie ze spaceru/wycieczki wasze zdjęcia okazywały się niewypałem? A może innym razem wpadliście na genialny pomysł i 10 minut później nie mogliście sobie go przypomnieć? Tak? To zacznijcie notować!

Bez światła, czasu i optyki zdjęcia nie będzie. To pierwsze przykazanie z wielu, które określają czar fotografii. Drugim jest zachowanie dystansu. Nie chodzi tu jednak o odległość dzielącą obiektyw od tematu. Mam na myśli emocjonalny związek z obrazem. Jak fotografować kogoś, by nie utracić siebie? Jak patrzeć ciepło, ale nie przesłodzić; śledzić aparatem innych, lecz ich nie prześladować. Te pytania stają się wyjątkowo ważne, gdy kierujemy obiektyw na dzieci. Szczególnie, gdy nie robimy zdjęć z myślą o rodzinnym albumie.

Wyobraźcie sobie portret. Co widzicie? Popiersie jednego z Królów polski? Może portret pośmiertny, umieszczony na trumnie zmarłego? A może macie na myśli portret psychologiczny seryjnego mordercy? Otóż „portret” ma znaczenie o wiele szersze niż większość z was sobie wyobraża. Nadszedł czas zburzyć pomnik stereotypu „Portretu Twarzy”!

I wcale nie mowa tutaj o fotografiach gwiazd wykonanych podczas jedzenia przez nie śniadania. A raczej o portretach wykonanych... ze śniadania. Jak pokazuje artystka Sarah Rosado, nawet płatki śniadaniowe mogą stać się inspiracją do powstania niezwykle kreatywnego i ciekawego projektu.

24 godziny z życia Warszawy, 5 minut filmu i 1,5 roku pracy... a efekt bez wątpienia przepiękny.

Są zdjęcia, które budzą niepokój i takie, które usypiają strach. Formalnie mogą wyglądać podobnie, ale w przekazie są różne. Jak to się dzieje, że fotografia może mieć tak szerokie pole rażenia? Zastanawiam się nad tym, gdy wszystko wokół zaczyna się walić. Trudno zachować poziom, gdy tak wiele rzeczy odstaje od pionu. Na szczęście interpretacja fotografii – podobnie jak aparat – ma też własną optykę. To od nas zależy, czy stanie się wiekiem do trumny, czy ostatnią deską ratunku. Ten sam stolarski materiał, a jakże inne przeznaczenie. Subtelna różnica między bytem i niebytem.

Idealny aparat nie istnieje. Chcielibyśmy mieć poręczny, kompaktowy, pracujący na wysokich czułościach, produkujący jak najwyższej klasy pliki o bardzo szerokim zakresie danych, wodooodporny i oczywiscie ładny sprzęt. Nie da się zapomnieć o ulubionych ogniskowych zamkniętych w wytrzymałych obudowach obiektywów. Zastanawia mnie jednak, co aparat musi mieć, by po prostu dobrze sprawdzał się na co dzień.

Letnie miesiące sprzyjają wyjazdom z aparatem. Ekscytacja związana z odkrywaniem nowych miejsc oraz chęć udokumentowania każdego kroku sprawia, że zamiast świadomie fotografować często zaczynamy „produkować” zdjęcia, nie zwracając uwagi ich jakość. Aby pomóc zatrzymać na zdjęciach najpiękniejsze wakacyjne chwile wraz z Akademią Nikona przygotowaliśmy krótki poradnik, który pomoże uniknąć najczęściej popełnianych błędów fotograficznych.

Ziemia widziana z Kosmosu to obraz popularny i zarazem niezwykle piękny, ale też poruszający. Dzięki możliwościom, jakie dają nam obecne technologie możemy podziwiać naszą planetę z perspektywy astronautów i kosmonautów - a właśnie takie widzenie Ziemi jest definicją pojęcia "overview effect".

Kiedy w ubiegłym roku zainteresowaliśmy się poważnym obiektywem makro, decyzja była podyktowana głównie fotografią studyjną, ustawianą. Oczywiście, potrzebowaliśmy nowej jakości w reportażu, ale już wtedy planowaliśmy sesje, o których bez zawodowego macro mogliśmy pomarzyć. Wybór padł na Tokinę 100 f/2.8.

Jest takie miejsce w Berlinie - setki betonowych cokołów, które z satelity wyglądają jak sztuczny plaster miodu. To położony nieopodal Brandenburskiej Bramy pomnik pamięci Holokaustu. Trudny i piękny to symbol, gorzko-słodkie Żydom zadośćuczynienie. Wcale nie przypadkiem w tym miejscu zaczynam swą podroż po Berlinie, wiedząc, że tutaj się zakończy. Nie oznacza to wcale, że świat stanął w miejscu. Jedynie, że historia może kołem się toczyć.

Zastanawiasz się, co powoduje, że Twoje zdjęcia nie są tak dobre jak na okładkach magazynów? A może oglądasz takie okładki i mówisz: „Zrobiłbym to sto razy lepiej”? A myślałeś, dlaczego nie zrobiłeś? Może brakuje pomysłów?

Wsiadam do kapsuły czasu. Właściwie wchodzę do niej przez bramę. W nozdrza uderza mnie woń przystrzyżonych trawników, a w głąb parku Greenwich wsysa długa asfaltowa nitka. Na jej końcu człowiek staje w pokorze. Kurczy się i na moment nie przyjmuje tlenu. Widok jest niezwykły: obok biegnie zerowy południk, Meridian, a na wprost, po drugiej stronie Tamizy, rosną gmachy ze szkła i stali. Gdy przymknąć oczy, słychać tętent kopyt. Tu jeździł konno król Henryk VIII, gdy zastanawiał się nad papieskim rozwodem. Greenwich - muszę przyznać - jest dla mnie spiżarnią historii. Fotograf, prędzej czy później, traci w niej głowę.