blogi (strona 51 z 55)

Krzyśka spotkałem jadąc do domu. Słońce dawno już zaszło, zostawiając jednak wciąż niebieskie niebo. Kiedy zobaczyłem go stojącego w żółtym świetle reklamy, nie mogłem się oprzeć. Trzeba było zrobić to zdjęcie.

"Jak najlepiej zabezpieczyć nasz sprzęt?" - to pytanie często przewija się podczas szkoleń lub warsztatów. Czy lepszy będzie plecak, czy może torba? Nie ma uniwersalnej odpowiedzi na to pytanie i jak w przypadku większości podobnych pytań – pierwsza podstawowa i słuszna odpowiedź brzmi „To zależy…”

Choć jednemu z najsłynniejszych artystów XX wieku - Johnowi Lennonowi, zrobiono wiele zdjęć, to żaden inny obraz nie był tak kontrowersyjny i nie stał się tak znany, jak fotografia wykonana przez Annie Leibovitz w roku 1980.

Nazywał się Gerald Howson. W kwietniu 1959 roku przybył z Londynu do Lublina. Równie dobrze mógł spaść z Księżyca albo z bardziej odległej galaktyki. Ten niepozorny, nie mówiący po polsku Brytyjczyk znalazł się w samym środku renesansowego miasta, które wedle komunistycznego jadłospisu pożerała PRL-owska rzeczywistość. Howson chciał zasmakować tego ciasta. Nie miał zastrzeżeń do receptury. Jak mawiał, interesowało go wszystko, co nieangielskie. Było to w zasadzie jedyne kryterium jego fotograficznych polowań. Przypuszczam, że w Lublinie AD 1959 nieangielskości było pod dostatkiem.

Perkusista, który przewozi sprzęt na koncert, ma najwięcej do dźwigania ze wszystkich członków zespołu. Fotograf mody, który jedzie na zdjęcia, ma torbę ze sprzętem, case z lampami, statywy i zestaw blend. To najbardziej dotkliwe podobieństwo między fotografem a perkusistą. Czy coś jeszcze łączy tych dwóch?

Sarlota Ban, urodzona w 1982 roku na Węgrzech. Projektantka biżuterii, a od jakiegoś czasu także fotografka. Sarlota tworzy niesamowite, surrealistyczne fotomontaże psów ze schronisk na całym świecie.

Jako samozwańczy miejski aktywista poznański drugiej kategorii nie mogłem się powstrzymać przed napisaniem kilku słów o najnowszej wystawie fotografa, który jak może zaledwie kilka osób tutaj, tak intensywnie żyje miastem, ludźmi, codziennością (również ona może być wyszukana, lub tak można ją pokazać).

Cyfra bardzo ułatwia pracę, zarówno amatorom, jak i profesjonalistom. Producenci prześcigają się w ulepszaniu obrazu. Czy jednak to, że w XXI w. w produkcji księgowy jest ważniejszy od projektanta, nie prowadzi do błędnego koła?

Świat obiegła wiadomość, że Amazon postanowił zabłysnąć fotografii. Jak to wielka korporacja, postanowił zacząć od teorii. A konkretnie od patentów.

Czy nic nie znacząca niania z przedmieść zmieni historię światowej fotografii?

Wchodzę do Jerozolimy jedną z siedmiu bram. Każda z nich wita pielgrzyma jak swego. I choć jestem na Bliskim Wschodzie, czuję, że to miasto należy też do mnie. Jakbym nagle znalazł się przy rodzinnym stole. Jakbym wszedł na znajome z dzieciństwa podwórko. Wszyscy nosimy w sobie cząstkę Jerozolimy i nieważne, czy pochodzimy znad Wisły czy Jordanu. To miasto jest matecznikiem, a my jego dziećmi. Już pierwszego dnia wzięło mnie za rękę i poprowadziło w głąb siebie.

Dzisiejsze pokolenie 30-latków pamięta zapewne katalogi i prospekty, potocznie zwane żurnalami, przywożone zza żelaznej kurtyny. Były nieodłączną częścią dobrze wyposażonego salonu, przyozdabiały wersalki lub ławy w polskich domach. A jak wygląda fotografia mody dzisiaj?

Oficjalnej premiery nowego zaawansowanego kompaktu od Sony jeszcze nie było, ale wyciek danych, który pojawił się gdzieś w dalekiej Kanadzie, zdradza nam niemal wszystkie szczegóły na temat aparatu, którego poprzednie odsłony stały się hitami.

Mieszkam w Londynie, a mój serdeczny przyjaciel Jarek w miejscowości o pokrewnej nazwie - Lublin. Od otwarcia lotniska w Świdniku dzieli nas od siebie kilka kilometrów. Po wyjściu z hali przylotów wystarczy dwadzieścia minut jazdy samochodem, by zasiąść razem przy stole. Jego stole: on i ja. Starzy kumple z czasów ogólniaka. Przyjaciele na życie. Bracia.

Nazywany czasem w fotograficznym świecie "firmą od telefonów" Samsung konsekwentnie rozwija i modernizuje swoje portfolio aparatów i obiektywów. Wraz z premierą najnowszego bezlusterkowca dedykowanego amatorom ujrzeliśmy nowy, kitowy obiektyw stabilizowany typu zoom. Power zoom.

Fotografia nie powinna ukazywać rzeczywistości. Od tego jest lustro. Nie stawia na niej własnej pieczęci. Odwraca jedynie obraz i drwi z mózgu. Dlatego wymyślając aparat, cywilizacja rzuciła nam wyzwanie: idź i rób zdjęcia, ale nie kopiuj świata. Zostawiaj w kadrze kawałek siebie. Unikaj tanich sztuczek i kieruj się zasadą: więcej to mniej, a mniej to więcej. Gdy przykładam aparat do oka, pamiętam o tym cyrografie. Zdjęcia są wypadkową optyki, światła i czasu. To stan embrionalny, zaledwie początek. By mogły stać się czymś więcej, muszą zyskać własną tożsamość.

Myślisz, że prawdziwy fotograf to posiadacz lustrzanki? Chcesz zostać fotografem, ale nie stać Cię na drogi sprzęt? Masz telefon komórkowy? Jeśli na wszystkie pytania odpowiedziałeś słowem 'tak', koniecznie wpadnij do Torunia na warsztaty fotografii mobilnej 'EyeEm Masterclass'.

Jak w oryginalny sposób zaprezentować każdy zakątek świata? Fotograf Murad Osmann znalazł rozwiązanie tej zagadki tworząc serię zdjęć podróżniczych "Follow Me To". Choć sama idea nie wydaje się zbyt skomplikowana to zaciekawiła tysiące osób na całym świecie. Cóż to za pomysł i jak się zrodził?

Istotą fotografii nie jest rejestrowany obraz. To przede wszystkim rytuał, w jakim on powstaje, i jego osobiste przeżywanie. Odmian jest wiele. Co najmniej tyle, ile jest ludzi parających się tą sztuką. Są więc rytuały świadome i te przezroczyste. Jedne rzeźbią wrażliwość, inne karmią instynkt fotograficznym fast foodem. Nie chcę wydawać osądów, bo każdy fotograf dokonuje własnego wyboru. Wszyscy natomiast dzielimy ze sobą tę samą przestrzeń. Choć generalnie robi się w niej ciaśniej, działamy równolegle, nie wchodząc sobie w drogę. To ważna zasada foto-współ-istnienia.

Przepis na dobre zdjęcie?

Wielokrotnie mogliśmy być świadkami sytuacji, w których pogoń za sensacją czy sławą sprawiała, że fotografowie zachowywali się niehumanitarnie. Dlatego też często nazywa się fotoreporterów hienami, nie zważając w ogóle na efekty ich pracy (przesłanie danego zdjęcia). Na szczęście od czasu do czasu trafiają się tacy, którzy zadają kłam tej opinii. Jednym z nich jest Al Diaz.

Prowadząc firmę od czasu do czasu spotykam się z propozycjami nawiązania dłuższej współpracy. Czasem ma ona polegać na wykonywaniu zdjęć na kolejnych edycjach jakiegoś wydarzenia kulturalnego odbywającego się raz w roku, innym razem jest to zlecenie na dużo częstsze fotografowanie. Jako freelancer chętnie angażuję się w takie „projekty” – zapewniony stały dochód przy prowadzeniu własnej działalności zawsze jest miłą odmianą, a i praca z Klientem, którego już znam też bywa łatwiejsza.

O tym, kogo będę fotografował, dowiedziałem się dopiero tydzień przed sesją. Nie mogłem wynająć profesjonalnego studia, więc sam zorganizowałem je w hotelu. W dodatku miałem z góry narzucone kadry i zaledwie 2 godziny na realizację. Wiele się przy tej okazji nauczyłem.

Choć od zakończenia fotograficznych targów w Birmingham (The Photography Show) minęło już trochę czasu, warto napisać o owym wydarzeniu kilka zdań. Szczególnie, że działo się podczas nich wiele. Seminaria, warsztaty, prelekcje. Oczywiście nie zabrakło też fotograficznych nowości na czele z odświeżonym flagowcem Nikona, modelem D4s.

Codzienność. Nic szczególnego. Szara rzeczywistość. Nuda. Co ciekawego jest w fotografowaniu miast, wsi czy własnego podwórka? Przecież teraz każdy ma aparat w kieszeni i robi zdjęcia. Zalewa nas fala obrazów. Fotografia? Fotografia uliczna?